<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212</id><updated>2012-02-16T04:48:10.313-08:00</updated><title type='text'>Reflexionando</title><subtitle type='html'>La idea es poder comunicar las cosas que me resultan interesantes. Cada tanto me pica el bichito de la curiosidad y armo una reflexión que esta bueno poder compartirla con los demás. Acá se leerán temas diversos desde políticas, aspectos culturales, mis estados de ánimo... cuentos que escribo ya sea para la Facu o simplemente para mí...de ahora en más para ustedes...los lectores de este BLOG!!!</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>24</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-1960877862130360649</id><published>2008-06-19T05:33:00.000-07:00</published><updated>2008-06-19T05:42:38.696-07:00</updated><title type='text'>"El universo 2.0"</title><content type='html'>&lt;span style="font-family:courier new;font-size:85%;color:#666666;"&gt;El universo de la Web 2.0, web profunda, o como deseen llamarle esta saturado de informació. A partir de una búsqueda profunda con unos compañeros de la facultad, siçobre temas específicos de los blogs en los que escribimos, nos dimos cuenta que existe una sobredosis de información, pero al menos no es la deseada. Es por eso que en conjunto escribimos la siguiente reflexión para que a la hora de subir información a las redes sociales, seamos concientes y tengamos el mejor criterio de ETIQUETAR los archivos cargados, para así poder simplificar la búsqueda de información.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Courier New;font-size:85%;color:#666666;"&gt;Todos sabemos que en los tiempos que corren, la vóragine de la vida cotidiana está muy acelerada, por lo cual no siempre se cuenta con el tiempo necesario para poder estudiar, analiza o procesar la información que se encuentra en La Internert, llevando a que el que utiliza esto como fuente primaria cometa mucho errores.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Courier New;font-size:85%;color:#666666;"&gt;Bueno dejo los links de los blogs que pertenecen a la cursada del Taller de Tecnología de la facultad de Periodismo y Comunicación Social de la UNLP. Espero que les guste y que sirva para que a la hora de subir info, seamos más críticos y específicos.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:webdings;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nota Grupal &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pedro: &lt;a href="http://pedrojubete137633.wordpress.com/" target="_blank"&gt;http://pedrojubete137633.wordpress.com/&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Mariana: &lt;a href="http://cogornomariana118615.wordpress.com/" target="_blank"&gt;http://cogornomariana118615.wordpress.com&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Claudia: &lt;a href="http://castroclaudia129737.wordpress.com/" target="_blank"&gt;http://castroclaudia129737.wordpress.com&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Nahuel: &lt;a href="http://carmonanahuel142722.wordpress.com/"&gt;http://carmonanahuel142722.wordpress.com&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A partir de la búsqueda en la web profunda de todos los temas en los que los integrantes de este grupo, descubrimos los temas sobre los que nosotros escribimos en nuestros blogs, no son tan populares. Es decir, muchas de las cosas sobre las que escribimos no aparecen en las redes sociales, o hay que hacer una búsqueda minuciosa y con mucho cuidado.En el caso del blog de Claudia, sobre la fábrica Mafissa, pude ser porque se trata de un tema temporal, más allá que lleve mucho tiempo en la agenda de los medios. En este caso los resultados de la búsqueda no tenían otra opción que sea con ese nombre, en páginas argentinas y demás, ya que podría decirse es un tema puntual. En el caso de Pedro que escribe sobre Condiciones y Medio Ambiente de Trabajo (CYMAT), también los resultados de la búsqueda fueron pobres. La mayoría de los artículos trabajaban sobre las condiciones de trabajo y no sobre el tema específico del que él escribe que son las CYMAT, propiamente dichas.En el caso de Mariana, cuyo blog es sobre Emprendedorismo, el resultado de la búsqueda tampoco fue el deseado, pero dentro de todo si encontró información. Eso gracias a la insistencia de buscar con términos similares. En cuanto al material de archivo obtenido fue mayor el de You tube que en Wikipedia.Nahuel fue el único que obtuvo resultados medianamente deseados, en los dos sitios en a los que ingresó encontró información sobre el tema de su blog: “El Trabajo Dignifica”, como se mencionó anteriormente muchos de los artículos no están cien por ciento relacionados con el motor de la búsqueda, pero sirven para una aproximación.Hay que tener en cuenta que todos buscamos sobre nuestros temas en los sitios más populares y visitados, y así y todo el recurso de las redes sociales no fue óptimo. Otro de los factores que pueden llegar a recortar ampliamente la búsqueda es en el desconocimiento que muchas veces, los que buscamos en internet tenemos en cuanto a las distintas formas que hay de buscar, sobre todo en relación a las etiquetas o temas relacionados que el autor le ponga a cada video o artículo.Lo que nosotros proponemos es que a la hora de publicar un artículo se sea lo más específico con las etiquetas y temas relacionados, para que así los filtros de información sean mucho más certeros y ágiles para los estudiante o lectores con poco tiempo.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-1960877862130360649?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/1960877862130360649/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=1960877862130360649' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/1960877862130360649'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/1960877862130360649'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2008/06/el-universo-20.html' title='&quot;El universo 2.0&quot;'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-8848738551862352559</id><published>2008-05-15T17:29:00.000-07:00</published><updated>2008-05-15T18:29:05.667-07:00</updated><title type='text'>Defendamos las raices!!!!</title><content type='html'>Hoy quiero compartir un texto que no es mío, pero que si tiene mucho de mi pensamiento. Gastón Quiroga junto a Santos Gastón Juan son dos grandes luchadores, promotores y DEFENSORES de la cultura gallega.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Comparto un 100% de las cosas que dicen, y es por eso que me resulta importante darle difusión. Igualmente me parece importante decir, que no me gusta mucho la forma, que tuvo "Crítica Agentina", a la hora de titular esta nota, considero que, a pesar de darle difusión e importancia al tema, lo hace de forma graciosa o irónica. Pero bueno, TODO ES BUENO PARA DESNATURALIZAR ESO QUE LOS GALLEGOS NO SIRVEN PARA NADA!!!!!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#33ccff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_DQuTjRimfrg/SCzbR4Yqi7I/AAAAAAAAACQ/qTtmzOWZu4Q/s1600-h/4265611412.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200772769946176434" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_DQuTjRimfrg/SCzbR4Yqi7I/AAAAAAAAACQ/qTtmzOWZu4Q/s400/4265611412.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;a href="http://bp1.blogger.com/_DQuTjRimfrg/SCzdNYYqi9I/AAAAAAAAACg/ig1TNTOcdPM/s1600-h/329749685.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200774891660020690" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_DQuTjRimfrg/SCzdNYYqi9I/AAAAAAAAACg/ig1TNTOcdPM/s400/329749685.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#33ccff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#33ccff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#33ccff;"&gt;FORZA GALIZA!!!!!!&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;NOTA EXTRAIDA Y COPIADA DE FORMA LITERAL DE: &lt;a href="http://www.criticadigital.com.ar/"&gt;http://www.criticadigital.com.ar/&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Culturas / Edición Impresa&lt;br /&gt;Denuncia contra pepe muleiro&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Se enojaron los gallegos&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;Por primera vez un libro es llevado ante el INADI por discriminación. El autor, Ricardo Parrotta, responde con más chistes.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ángel Berlanga                                                                                                                       15.05.2008&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Todo empezó cuando Gastón Quiroga vio, en una batea de editorial Sudamericana, Súper chistes gallegos, un libro publicado el mes pasado que Ricardo Parrotta firmó con el seudónimo Pepe Muleiro. “Lleno de carcajadas y de giros divertidos –se lee en la contratapa-. Para un público ya probado que no se cansa de reírse (sic) de este humor tan particular”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A Quiroga, un arquitecto argentino de 32 años asociado al Centro Azruano Melidense, le dio ahí un cansancio distinto, un cansancio que viene acumulándose desde las canchereadas discriminatorias de las “obras” anteriores de este autor sobre el colectivo gallego, y entonces encaró hacia el Instituto Nacional Contra la Discriminación, la Xenofobia y el Racismo (INADI) e hizo la denuncia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Un giro distinto, podría decirse. Eso fue el 5 de mayo; una semana después, sobre el cierre de la Feria del Libro, unas sesenta personas vinculadas a asociaciones gallegas repartieron ante el stand de la editorial un volante de repudio. Pero la escalada de rechazo sigue, y no parece que vaya a detenerse en breve.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El partido Bloque Nacionalista Gallego respaldó anteayer en España la denuncia a través de una carta firmada por un diputado nacional y otros dos legisladores regionales. Allí calificaron al libro como “descaradamente vejatorio” y reclamaron al INADI que “obligue a una rectificación pública” a la editorial.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La denuncia también fue respaldada por la Unión de Asociaciones Gallegas. “Como Pepe Muleiro es un seudónimo presenté la demanda contra la editorial bajo el cargo de discriminación étnica –dijo Quiroga a Crítica de la Argentina. La idea es presentar la mayor cantidad de denuncias posibles, personales e institucionales, y eso va a empezar a ocurrir a partir de la semana que viene. Calculo que unas 20 instituciones van a hacer eso.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Recibimos correos de gente de Comodoro Rivadavia, de Coronel Dorrego, de Córdoba, preguntándonos cómo podían sumarse desde el interior”. “La comunidad gallega de la República Argentina quiere manifestar su dolor, indignación y repudio por la actitud ofensiva y discriminatoria”, dice el volante de rechazo, que transcribe algunos de los “chistes” de Parrotta-Muleiro. Uno: “’Estás en una habitación con Osama Bin Laden, Adolf Hitler y un gallego. Tienes un arma, pero sólo dos balas. ¿Qué hacés, a quién le disparás?’ ‘Al gallego dos veces, para estar seguro’”. Dos: “La reencarnación existe: nadie puede ser tan idiota como un gallego en sólo una vida”. Tres: “’¿Por qué no se puede llamar basura a un gallego?’ ‘Porque hay veces que la gente tira cosas que huelen bien’. Inútiles, cerdos, burros: por ahí va la cosa en este “humor”. “Si dijera argentino, correntino, irlandés o vasco, ¿no sería igual de hiriente?”, preguntaron los manifestantes a través del volante. “No es una reedición –explicó Quiroga-.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Es un libro distinto a aquellos que este individuo sacó en los ’90, que ya habían molestado bastante. Pero estos son todavía más agresivos: el de Hitler y Bin Laden me indignó”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Consultado por Crítica de la Argentina sobre denuncia y repudios, Parrotta-Muleiro respondió: “Ponerse a defender chistes a esta altura es tan inútil como ser jurado de Bailando por un sueño. Yo hago chistes de todo tipo, no solo de gallegos, y vendí más de dos millones de ejemplares de mis libros. Todos los años hacen este tipo de manifestaciones: en la primera feria rompieron libros.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Son un comando de inteligencia gallega, término contradictorio si los hubiera”.Y hace una pausa, Parrotta-Muleiro. A ver si causa gracia. Pero no: este tipo de “chistes” huele a peyorativo. Sea quien sea el “gastado”. Es un mecanismo, explica, y cuenta que con algunas piezas lo único que hizo fue reemplazar gentilicios de “obras” publicadas en otros países : donde dice “argentino” coloca “gallego”, por ejemplo. “Los judíos hacen sus propios chistes sobre los campos, los franceses se ríen de los belgas, los uruguayos de los argentinos –dice-. Un chiste es un chiste, punto. No hay intención de ofender a nadie”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Desde el INADI se informó a este diario que la denuncia está siendo “trabajada” en el área de Asistencia Legal y Técnica y que en los próximos diez días se le comunicará oficialmente a la editorial. “Si se pudiera retirar el libro del mercado sería ideal, porque no contribuye a nada, salvo al interés económico de Parrotta –concluyó Quiroga-.No creo que eso ocurra, y como demócrata me parece bien que exista libertad de expresión.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Queremos que la justicia decida si es lícito ganar dinero a costa de agredir a un pueblo. Y si decide que no, que lo recaudado sea donado a un hogar gallego para ancianos o a una escuela rural. Y que pida una disculpa. Aunque no sé si esto último serviría de mucho”&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-8848738551862352559?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/8848738551862352559/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=8848738551862352559' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/8848738551862352559'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/8848738551862352559'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2008/05/defendamos-las-raices.html' title='Defendamos las raices!!!!'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp3.blogger.com/_DQuTjRimfrg/SCzbR4Yqi7I/AAAAAAAAACQ/qTtmzOWZu4Q/s72-c/4265611412.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-4248439922273406367</id><published>2008-05-05T18:11:00.000-07:00</published><updated>2008-05-05T19:36:10.137-07:00</updated><title type='text'>Naturalización de la Violencia</title><content type='html'>Es común ver en los medios casos de violencia; en todos los ámbitos: Escuela, deportes, política. A tal punto que se está naturalizando, es de esta forma que se confunden con aquellas cosas cotidianas..&lt;br /&gt;   A veces, parece ser que &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;muchos&lt;/span&gt; de los temas de la agenda &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;setting&lt;/span&gt; de los medios estén de moda, sea sobre alumnos hospitalizados por heridas de armas en la salidas de las escuelas (o peor todavía, en las mismas aulas); madres que golpean a maestras por diferencias que nadie conoce. Los fines de semana: &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;jóvenes&lt;/span&gt; alcoholizados que se golpean &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;incalzablemente&lt;/span&gt; luego de salir a &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;bailar&lt;/span&gt;; o en las canchas de fútbol, donde las piñas, las sillas que vuelan, los objetos contundentes, son uno de los ingredientes elementales del espectáculo. Este último punto es el que más me llama la atención es que, en muchos casos, son hinchas contra hinchas, gente que defiende la misma pasión, que son del mismo equipo, los que transforman este &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;espectáculo&lt;/span&gt; que tiempo atrás era algo familiar en un &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;ring&lt;/span&gt; de boxeo.&lt;br /&gt;   Muchas veces este tipo de agresiones están de forma explícita, &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;subliminal&lt;/span&gt; si se quiere. Entre los niños, es inculcada desde los pensamientos de los padres, la televisión o los &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8"&gt;vídeos&lt;/span&gt; juegos. Bien  se sabe que siempre existieron rivalidades, diferencias pero ¿Es necesario manifestarlas a diario con golpes e insultos? ¿Porqué permitimos que esto pase y no hacemos nada para que así no sea? ¿Somos nosotros, quienes como sociedad, aceptamos que estas cosas pasen? ¿Por qué lo hacemos?&lt;br /&gt;   Como decía anteriormente, no simplemente los golpes de puño son actos violentos. Aquí entran en juego otros aspectos, maltratos dentro de lo moral, lo ideológico. La discriminación se debe incluir dentro de este tema. Nadie está ajeno a ser violentado.&lt;br /&gt;   Las diferencias sociales muchas veces influyen en este aspecto. La toma del poder, los intereses personales o sectarios, la lucha por el liderazgo, son sin dudas alguno de los &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9"&gt;desencadenantes&lt;/span&gt; de este tipo de accionar.&lt;br /&gt;  Desde las diferentes esferas del Estado buscan su propio beneficio, luchando contra todo y todos para conseguirlo, sin importar el esfuerzo y los derechos de los demás.&lt;br /&gt;  Un claro ejemplo de esto es la lucha entre el campo y el gobierno. Intentando enfrentar al pueblo con el campo. "El matrimonio K", y sus secuaces acusan a los productores rurales de violentos, represores y provocan en el resto de la sociedad una imagen que no es del todo clara.     &lt;br /&gt;  Hacen que las opinión pública esté en contra de los trabajadores agrarios que no hacen más que cuidar sus intereses. (Simplemente están en contra de las retenciones. Su reclamo no es tan distinto, ni menos justo como el del &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10"&gt;cacerolazo&lt;/span&gt; de la clase media allá en el 2001 con el "&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11"&gt;corralito&lt;/span&gt;", o los piquetes  y cortes de ruta de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12"&gt;Moyano&lt;/span&gt;, D´&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13"&gt;elia&lt;/span&gt;, o de los &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_14"&gt;asambleístas&lt;/span&gt; de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15"&gt;Gualeguaychú&lt;/span&gt;)&lt;br /&gt;  Entonces, ¿A qué podemos atribuirle tanta violencia? ¿Habrá que hacer algún estudio sociológico o antropológico de la cuestión? Aquí entran en juego muchos aspectos. Falta de educación, falta de interés en que las cosas sean como deben, falta de criterio. Comodidad, Porqué no.&lt;br /&gt;  En fin, una vez más el &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_16"&gt;egoísmo&lt;/span&gt; social, el desinterés por buscar una solución, de querer cosas justas para todos, falta de educación, de comunicación, de &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_17"&gt;tolerancia&lt;/span&gt; son algunos de los argumentos que se les "PODRÍA" atribuir a esta &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_18"&gt;situación&lt;/span&gt;.&lt;br /&gt;   Pero no debemos quedarnos quietos y dejar que esto nos gobierne, nos domine. Tenemos que darle batalla a la violencia, aunque suene contradictorio, hay que pelear hasta eliminarla.&lt;br /&gt;   Pelear no significa golpear ni tampoco insultar, ni mucho menos agredir. Hay que generar políticas de educación, fomentar los juegos en equipo (tanto para niños, como no tan niños y adultos)&lt;br /&gt;  Es importante g&lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_19"&gt;generar&lt;/span&gt; conciencia que la violencia no nos conduce a &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_20"&gt;ningún&lt;/span&gt; lado... DIALOGO es la posible solución a estos caso. Dicen que hablando se entiende la gente. Tomemos conciencia que tanta violencia no nos sirve de nada y si queremos crecer como país tenemos que hacer esto cambie. &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21"&gt;Eduquémonos&lt;/span&gt;, para que la violencia no sea quien termine con esta sociedad.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-4248439922273406367?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/4248439922273406367/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=4248439922273406367' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/4248439922273406367'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/4248439922273406367'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2008/05/naturalizacin-de-la-violencia.html' title='Naturalización de la Violencia'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-2117197523047187785</id><published>2008-03-24T07:22:00.000-07:00</published><updated>2008-03-24T07:57:31.713-07:00</updated><title type='text'>32 años: Basta de Impunidad</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Hoy se cumplen 32 años del Golpe de Estado. Ese acto genocída que destruyó miles de familias, algunas que en la actualidad continúan luchando por recuperar sus vidas, sus identidades, SU HISTORIA.&lt;/div&gt;&lt;p align="justify"&gt;En esta oportunidad quiero brindarle homenaje a todas aquellas personas que fueron ultrajadas, violadas ya sea física o intelectualmente, por el solo hecho de pensar distinto, a pesar que uno de los artículos de nuestra Constitución Nacional, dice que existe la libertad de opinión. También hacer mención de las organizaciones de Derechos Humanos que continúan la lucha para encontrar la verdad.&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;No hay que dejar de mencionar también, que a pesar que se cumplan 32 años del golpe, ese no fué el último acto de genocidio. El pasado 17 de marzo se cumplieron 18 meses de la desaparición de Julio López, principal testigo para encarcelar a Etchegolaz, uno de los tantos inculpados en el golpe del ´74. Julio, había sido capturado, encerrado y luego liberado durante el proceso militar. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Es por esto último que la historia aún está presente. Luchemos entre todos para que nunca caigan en el olvido estas 30.000 historias que aún no tienen un final. &lt;/div&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;"Por los hijos, por las madres, por las abuelas...       POR LA VERDAD"&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-2117197523047187785?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/2117197523047187785/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=2117197523047187785' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/2117197523047187785'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/2117197523047187785'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2008/03/32-aos-basta-de-impunidad.html' title='32 años: Basta de Impunidad'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-6263948796932337919</id><published>2008-03-17T17:17:00.000-07:00</published><updated>2008-03-17T17:18:56.851-07:00</updated><title type='text'>SÍNDROME DE LOS VEINTITANTOS</title><content type='html'>Le llaman la 'crisis del cuarto de vida'.  Te empiezas a dar cuenta que tu círculo de amigos es más pequeño que hace unos años.Te das cuenta de que cada vez es más difícil ver a tus amigos y coordinar horarios por diferentes cuestiones: trabajo, estudios, pareja, etc...Y cada vez disfrutas más de esa cervecita que sirve como excusa para charlar un rato. Las multitudes ya no son 'tan divertidas'... hasta a veces te incomodan.Y extrañas la comodidad de la escuela, de los grupos, de socializar con la misma gente de forma constante.Pero te empiezas a dar cuenta que mientras algunos eran verdaderos amigos otros no eran tan especiales después de todo.Te empiezas a dar cuenta de que algunas personas son egoístas y que, a lo mejor, esos amigos que creías cercanos no son exactamente las mejores personas que has conocido y que la gente con las que has perdido contacto resultan ser amigos de los más importantes para ti.Ríes con más ganas, pero lloras con menos lágrimas, y con más dolor. Te rompen el corazón y te preguntas como esa persona que amaste tanto te pudo hacer tanto mal.O quizás te acuestes por las noches y te preguntes por qué no puedes conocer a alguien lo suficientemente interesante como para querer conocerlo mejor.Pareciera como si todos los que conoces ya llevan años de novios y algunos empiezan a casarse. Quizás tú también amas realmente a alguien, pero simplemente no estás seguro si te sientes preparado para comprometerse por el resto de tu vida.Los ligues y las citas de una noche te empiezan a parecer baratos, y emborracharse y actuar como un idiota empieza a aparecerte verdaderamente estúpido.Salir tres veces por fin de semana resulta agotador y significa mucho dinero para tu pequeño sueldo.Miras tu trabajo y quizás no estés ni un poco cerca de lo que pensabas que estarías haciendo. O quizás estés buscando algún trabajo y piensas que tienes que comenzar desde abajo y te da un poco de miedo.Tratas día a día de empezar a entenderte a ti mismo, sobre lo que quieres y lo que no. Tus opiniones se vuelven más fuertes.Ves lo que los demás están haciendo y te encuentras a ti mismo juzgando un poco más de lo usual porque de repente tienes ciertos lazos en tu vida y adicionas cosas a tu lista de lo que es aceptable y de lo que no lo es.A veces te sientes genial e invencible, y otras...solo, con miedo y confundido.De repente tratas de aferrarte al pasado, pero te das cuenta de que el pasado cada vez se aleja más y que no hay otra opción que seguir avanzando.Te preocupas por el futuro, préstamos, dinero... y por hacer una vida para ti. Y mientras ganar la carrera sería grandioso, ahora tan solo quisieras estar compitiendo en ella.Lo que puede que no te des cuenta es que todos los que estamos leyendo esto nos identificamos con ello.&lt;br /&gt;Todos nosotros tenemos 'veintitantos' y nos gustaría volver a los 15-16 algunas veces.Parece ser un lugar inestable, un camino en tránsito, un desbarajuste en la cabeza... pero TODOS dicen que es la mejor época de nuestras vidas y no tenemos que desaprovecharla por culpa de nuestros miedos...Dicen que estos tiempos son los cimientos de nuestro futuro. Parece que fue ayer que teníamos 16... ¿¡Entonces mañana tendremos 30!? ¿¿¿¡¡¡Así derápido!!!???HAGAMOS VALER NUESTRO TIEMPO... QUE NO SE NOS PASE!&lt;br /&gt;La vida no se mide por las veces que respiras, sino por aquellos momentos que te dejan sin aliento...&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-6263948796932337919?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/6263948796932337919/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=6263948796932337919' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/6263948796932337919'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/6263948796932337919'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2008/03/sndrome-de-los-veintitantos.html' title='SÍNDROME DE LOS VEINTITANTOS'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-5796849086426247651</id><published>2008-03-08T15:08:00.000-08:00</published><updated>2008-03-08T16:23:53.774-08:00</updated><title type='text'>Día Internacional de la MUJER</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;No iba a hacer mención sobre este tema, pero hablando por teléfono con Laurita (la mamá de una amiga, Jualia Azul Cordo) me hizo pensar en lo que este día significa para muchas de nosotras: Las mujeres. Llamo a Julia y me atiende Laurita, la saludo y me dice: &lt;/div&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;em&gt;"May hoy pensaba en vos, porque me llamó una amiga y me dijo feliz día, porque&lt;br /&gt;hoy es el día de las mujeres luchadoras, y en cuanto me dijo eso me acordé de&lt;br /&gt;vos, porque vos sos una chica luchadora",&lt;/em&gt; &lt;/p&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div align="justify"&gt;Obviamente después de estas palabras mi cabeza empezó a procesar mucho...me hizo sentir muy bien que la madre de una amiga valore mucho el esfuerzo que hago día a día por ser una persona; por ser alguien algún día.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Mi pensamiento en realidad es: ¿Por qué tener un día? El día de la Mujer es todos los días, ya que todos los somos muchas las que salimos a trabajar a la par de los hombres, volvemos a casa y preparamos la comida, limpiamos la casa, cuidamos a los chicos (aclaro muchas de estas cosas yo no hago, porque las hace mi mamá!!! GRACIAS MAMIII), pero bueno, es importante contar un poco la historia de por qué se celebra este día, más allá que para mi "EL DÍA DE LA MUJER ES TODOS LOS DÍAS, AL IGUAL QUE EL DÍA DEL HOMBRE"&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;El 8 de marzo fue instalado en 1952 como Día Internacional de la Mujer por la Asamblea General de Naciones Unidas (ONU) sin mencionar que la elección de esa fecha no fue la muerte de 146 obreras en un incendio, sino un pronunciamiento masivo contra la guerra en 1914 y una sublevación de mujeres rusas en 1917. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Contra todo lo que se ha dicho y escrito, los registros históricos no dan cuenta de que el 8 de marzo de 1908 (o de 1857, según otra fuente) haya habido un incendio en la fábrica Cotton de Nueva York donde murieran obreras. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;En un principio la celebración se hacía en distintos días, según los países: desde 1909 en los Estados Unidos se estableció el último domingo de febrero como "Woman’s Day"; y en Austria, Alemania y Dinamarca, la movida comenzó el 19 de marzo de 1911, cuando un millón de mujeres manifestaron por su derecho al voto. Pero la determinación de elegir el 8 de marzo fue tomada por los partidos socialistas de todo el mundo en 1917 y se debe a una sublevación de mujeres rusas contra la guerra, que fue el prolegómeno de la Revolución bolchevique. Tal manifestación tuvo lugar en San Petersburgo el 23 de febrero del calendario juliano -por entonces vigente en Rusia- que se corresponde con el 8 de marzo gregoriano. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;La investigadora española Isabel Alvarez González ("Los orígenes y la celebración del Día Internacional de la Mujer") dice que el famoso incendio no sucedió en la fábrica Cotton sino en Triangle Shirtwaist neoyorquina, y que no sucedió un 8 de marzo, sino el 25 de marzo de 1911. El mismo dato recoge la norteamericana Marie Jo Buhle ("Women and American Socialism 1870-1920") quien estudió el incendio en la Triangle por la conmoción social que causó la muerte de quienes un año antes habían hecho la primera huelga exclusiva de mujeres.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; A raíz de un despido masivo, el sindicato textil había iniciado el 28 de septiembre de 1909 la huelga conocida como "la sublevación de las 20.000", por la cantidad de mujeres implicadas. El paro terminó el 15 de febrero de 1910 sin que se hubieran satisfecho las demandas de seguridad y esto fue fatal: el 25 de marzo de 1911 murieron en un incendio 146 de las huelguistas, pero esto no explica para nada la elección del 8 de marzo.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;La decisión de hacer una celebración internacional fue incluso anterior a este incendio: lo propusieron en agosto de 1910 las delegadas del Partido Socialista norteamericano, Lena Morrow Lewis y May Wood Simons, en la II Conferencia Internacional de Mujeres Socialistas que tuvo lugar en Copenahue, Dinamarca. La propuesta fue apoyada por la líder alemana Clara Zetkin, quien sostuvo que, &lt;/div&gt;&lt;blockquote&gt;"siguiendo el ejemplo de las camaradas norteamericanas (el Woman’s Day) se&lt;br /&gt;dedicará un día especial a las mujeres para promover el sufragio"&lt;/blockquote&gt;&lt;div align="justify"&gt;, y aunque se incluyó en la resolución final, se dejó a voluntad de cada país fijar la fecha. En algunos el día elegido fue el 19 de marzo, pero a partir de 1914 se prefirió el 8 de marzo. También el Woman’s Day, que desde 1909 se hacía el último domingo de febrero, cambió al 8 de marzo. Esto se debió a un gesto de solidaridad: ese día de 1914 millones de mujeres alemanas, francesas y suecas salieron a la calle para manifestar contra de la guerra y a favor del voto. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Sin embargo, fue a partir de 1917 cuando el 8 de marzo comenzó a universalizarse, en principio, como Día de la Mujer Comunista en los países bajo la órbita soviética, y luego, ya despojado del calificativo, en los restantes. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Las mujeres del mundo habían tomado nota de lo que había sucedido ese día en San Petersburgo, cuando una extraordinaria manifestación de mujeres salió a la calle en reclamo de su derecho a comer, a votar y a conseguir el regreso inmediato de los combatientes, dos millones de los cuales murieron en el frente. Tal marcha fue el detonante de la Revolución bolchevique: a los cuatro días el zar abdicó y el gobierno provisional le otorgó a las mujeres rusas el derecho al voto. De ahí que las historiadoras Liliane Kandel y Francoise Picq apunten que "el mito del incendio (de las obreras de Nueva York) fue creado en 1955 para eliminar el carácter comunista del día". Y de ahí también la investigadora Alvarez González consigne en su libro que "es interesante ver cómo en su informe la ONU silencia los sucesos de Rusia en 1917".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Pan, rosas, estatización y control obrero&lt;/em&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;Lentamente, y a medida que el feminismo ha ido cobrando fuerza en todo el mundo, el Día de la Mujer ha ido perdiendo su carácter obrero, pasando a ser una jornada de lucha en la que se reclaman los derechos de todas las mujeres en todos los ámbitos. Año tras año, miles de mujeres salen a las calles de todo el mundo para demandar nuevos derechos, defender los ya conquistados y luchar contra aquellas leyes que las discriminen o que rechacen el principio de igualdad de sexos y de oportunidades. En numerosos lugares del mundo las mujeres siguen demandando derechos básicos como acceder a la educación, la cultura, el trabajo o la política. Las mujeres expresan hoy su voluntad de participar en condiciones de igualdad en sectores en los que tradicionalmente su participación ha sido minoritaria. &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fuente: Télam&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-5796849086426247651?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/5796849086426247651/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=5796849086426247651' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/5796849086426247651'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/5796849086426247651'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2008/03/da-internacional-de-la-mujer.html' title='Día Internacional de la MUJER'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-5620867834747928555</id><published>2008-02-13T16:11:00.001-08:00</published><updated>2008-02-13T16:11:59.162-08:00</updated><title type='text'>Becas para universitarios</title><content type='html'>El 18 de febrero se abrirá la inscripción para las Becas de Ayuda Económica y de Transporte para los alumnos de la UNLP. Los interesados podrán completar las solicitudes hasta el 28 de marzo en el sitio: www.unlp.edu.ar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Las Becas de Ayuda Económica consisten en el cobro de 50 pesos mensuales -10 cuotas en total- que comenzarán a cobrarse en junio, con el pago retroactivo de los meses de marzo, abril y mayo. En cuanto a las Becas de Transporte, los alumnos pueden adquirir boletos de ómnibus locales con descuento subsidiado por la UNLP. Para acceder a las becas se requiere ser alumnos de grado de la UNLP y tener un promedio no inferior a los 6 puntos (sin incluir los aplazos). Los ingresantes, deben acreditar un promedio no inferior a 7 en el secundario. Finalizada la inscripción se rea-lizará una preselección. Los alumnos preseleccionados deberán presentar documentación que incluye, además de sus documentos personales, las constancias de ingresos y egresos del grupo familiar. Los interesados en obtener más información deben dirigirse a la dirección de Bienestar Estudiantil, o comunicarse al 483-2760. Email dbe.presidencia@presi.unlp.edu.ar.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-5620867834747928555?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/5620867834747928555/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=5620867834747928555' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/5620867834747928555'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/5620867834747928555'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2008/02/becas-para-universitarios.html' title='Becas para universitarios'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-9051044839910378316</id><published>2008-01-12T06:50:00.000-08:00</published><updated>2008-01-12T07:29:23.148-08:00</updated><title type='text'>El Camino de Santiago</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R4jXPaJzH8I/AAAAAAAAACA/CH1HsPc7Oa4/s1600-h/untitled.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154606433243963330" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 179px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px" height="284" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R4jXPaJzH8I/AAAAAAAAACA/CH1HsPc7Oa4/s400/untitled.bmp" width="186" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;“El Camino de Santiago es una &lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Ruta" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Ruta"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;ruta&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; que recorren los peregrinos procedentes de &lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="España" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Espa%C3%B1a"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;España&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; y de todo el Mundo para llegar a la ciudad de &lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Santiago de Compostela" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Santiago_de_Compostela"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Santiago de Compostela&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;. Allí se veneran las reliquias del apóstol &lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Santiago el de Zebedeo" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Santiago_el_de_Zebedeo"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Santiago el Mayor&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;. Durante toda la &lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Edad Media" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Edad_Media"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Edad Media&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; fue muy concurrido, después fue ligeramente olvidado y en la época actual ha vuelto a tomar un gran auge"        &lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="center"&gt; &lt;/p&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p align="left"&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;Santiago Apóstol&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Historia e inicio del Camino&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Galicia es muy conocida y destacada por muchas cosas, entre ellas se puede mencionar “El Camino de Santiago”, que a pesar que en la actualidad tiene características más bien turísticas, desde sus comienzos tenían otras connotaciones que muchas veces quedan en el olvido. En su largo recorrido se pueden observar estructuras arquitectónicas, paisajes y otras cosas que quedan relegadas en lo que a Cultura, arte, religión, historia, museos, parajes naturales, ecosistemas, entre otras tantas cosas refiere.&lt;br /&gt;Se puede decir que históricamente tiene inicio a finales del siglo VIII, al nordeste de la Península Ibérica, ya que se decía que por esas zonas estaban enterrados los restos de Santiago el Mayor, quien tenía una labor apostólica en Jerusalén. Su misión evangelizadora comenzaría en el sur de Hispania para posteriormente desplazarse al norte por tierras portuguesas (Coimbra, Braga, etc.) llegando hasta Iria Flavia, ya en Galicia. Posteriormente se dirigiría hacia el este de la península (Lugo, Astorga, Zaragoza y Valencia) para partir, de nuevo, hacia Palestina, desde la costa mediterránea española. A su llegada a Palestina y tras incumplir la prohibición de predicar el Cristianismo, fue decapitado en tiempos de Herodes Agripa.&lt;br /&gt;Su cadáver fue robado por los discípulos Atanasio y Teodoro y llevado en barco de nuevo a tierras españolas, en concreto a Iria Flavia (cerca de la actual Padrón). Su cuerpo fue trasladado hasta los bosques de Libredón, (más tarde Compostela), lugar en el que fue enterrado, ya que no se podía continuar el camino porque era cortado por las Rías de Arouza.&lt;br /&gt;Ocho siglos después de su muerte, un pastor conocido con Pelayo vio unas luces extrañas (como estrellas que indicaban el lugar) en las cimas monte Libradon. Esto llegó a los oídos del Obispo Teodorimio (obispo del lugar), quien manda a limpiar el monte y realizar determinados trabajos en el sitio exacto que la luz indicaba. Al limpiar el lugar encuentran un Altar de mármol con los restos del Apóstol Santiago.&lt;br /&gt;El rey de Astur, Alfonso II El Casto, viajó hacia el lugar, convirtiéndose así, en el primer peregrino y, manda a construir sobre el sepulcro una pequeña Iglesia, donde es creado así el santuario Compostelano. Esto generó para el rey una serie de beneficios como la aglutinación de sus territorios como un solo reino, bajo la especial protección del Apóstol, y la cristianización de la antigua "Vía del Finisterre", (ruta seguida tradicionalmente por muchos pueblos de religión céltica, hasta el pretendido fin del mundo)&lt;br /&gt;Estas peregrinaciones hacia el noroeste de España se han probado con estudios arqueológicos, y los celtas desde el primer milenio anterior a nuestra era, recorrían toda Europa para celebrar sus matrimonios y otros ritos religiosos en estos sitios. Así, este camino pre-cristiano se convierte en “EL CAMINO DE SANTIAGO” O Ruta Jacobea.&lt;br /&gt;En el año 1122, el papa &lt;/span&gt;&lt;a title="Calixto II" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Calixto_II"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Calixto II&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; instituyó y proclamó que en adelante tuvieran la consideración y privilegios de &lt;/span&gt;&lt;a title="Año Santo Jacobeo" href="http://es.wikipedia.org/wiki/A%C3%B1o_Santo_Jacobeo"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Año Santo Jacobeo&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; todos los años en los que la fiesta litúrgica de Santiago, el &lt;/span&gt;&lt;a title="25 de julio" href="http://es.wikipedia.org/wiki/25_de_julio"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;25 de julio&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, coincidiera con el día domingo. Los próximos años jacobeos tendrán lugar en 2010 y 2021.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Inicio de la Peregrinación&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Poco a poco la noticia se expande por toda la Europa cristiana y los peregrinos comienzan a llegar a la pequeña iglesia (muchos procedían de regiones de Europa pioneras en la aportación de novedades musicales). Partiendo algunos del norte, y otros de zonas más céntricas de Francia, habían pasado por lugares de culto, como Chartres y Tours. Allí pudieron escuchar las melodías que todo el Occidente cristiano consideraba el verdadero legado del papa Gregorio. Una vez adentrados en el territorio hispánico, se reunían peregrinos de distintas procedencias en torno a un mismo camino y hacían altos en algún monasterio riojano o castellano, en los que se miraba con cierto recelo a quienes se dirigían a Compostela.&lt;br /&gt;En el Siglo XI, el número de peregrinos empieza a aumentar de forma extraordinaria. Para entonces la población de Europa comienza a generar contactos e intercambios, que en el campo religioso, que convierte a la peregrinación en la forma más explícita de la devoción.&lt;/span&gt;&lt;a name="Consolidaci.C3.B3n_de_la_Ruta_Jacobea"&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; Los monarcas de &lt;/span&gt;&lt;a title="Navarra" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Navarra"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Navarra&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Aragón" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Arag%C3%B3n"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Aragón&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Castilla" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Castilla"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Castilla&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; y &lt;/span&gt;&lt;a title="Reino de León" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Reino_de_Le%C3%B3n"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;León&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; facilitan el viaje a Santiago mediante la construcción de puentes, reparación de caminos y edificación de hospitales. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Después del &lt;/span&gt;&lt;a title="Siglo XIV" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Siglo_XIV"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;siglo XIV&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; se produjeron muchas convulsiones sociales en &lt;/span&gt;&lt;a title="Europa" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Europa"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Europa&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; que desvían a los peregrinos potenciales hacia otros destinos. Por otra parte, la &lt;/span&gt;&lt;a title="Reconquista" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Reconquista"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Reconquista&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; desplaza toda la atención económica y gubernamental de los reinos españoles hacia el sur. El Camino de Santiago pierde el esplendor de los siglos anteriores. El &lt;/span&gt;&lt;a title="Cisma de Occidente" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Cisma_de_Occidente"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Cisma de Occidente&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; en &lt;/span&gt;&lt;a title="1378" href="http://es.wikipedia.org/wiki/1378"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;1378&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; agrava y divide a la &lt;/span&gt;&lt;a title="Cristiandad" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Cristiandad"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Cristiandad&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;. El &lt;/span&gt;&lt;a title="Siglo XV" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Siglo_XV"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;siglo XV&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; tampoco ayudó a su revitalización, plagado de acontecimientos desagradables en el viejo continente: guerras, hambre, peste, malas cosechas, sequías...&lt;br /&gt;Aun así, muchos creyentes seguían acudiendo hasta la tumba del apóstol para cumplimentar su penitencia pero, año tras año, el Camino fue cayendo en el olvido.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="Basílica de Santiago" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Imagen:Bas%C3%ADlica_de_Santiago_02.JPG"&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R4jYSaJzH9I/AAAAAAAAACI/PvxJ1wuqQRI/s1600-h/439304620.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154607584295198674" style="WIDTH: 137px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" height="161" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R4jYSaJzH9I/AAAAAAAAACI/PvxJ1wuqQRI/s400/439304620.jpg" width="143" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;Basílica de Santiago&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Características del camino&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;El camino de Santiago tiene varias características, desde el recorrido hasta distintos elementos que utilizan los peregrinos a lo largo de todo el trayecto, así como también las iglesias y albergues que hay para que los peregrinos puedan hacer sus paradas.&lt;br /&gt;Los caminos por los que llegan los fieles a Santiago son muy numerosos. Uno de los &lt;strong&gt;recorridos&lt;/strong&gt; que llegará a convertirse en el Camino por antonomasia es el camino francés, ya que todos los caminos que pasan por Francia se unen a alguna de estas cuatro antiguas vías:&lt;br /&gt;                            1) vía Turonensis (desde &lt;/span&gt;&lt;a title="París" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Par%C3%ADs"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;París&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, por Turonem, &lt;/span&gt;&lt;a title="Tours" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Tours"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Tours&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;)&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;                            2) &lt;a title="Via Lemovicensis" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Via_Lemovicensis"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;vía Lemovicensis&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; (desde la localidad de &lt;/span&gt;&lt;a title="Vézelay" href="http://es.wikipedia.org/wiki/V%C3%A9zelay"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Vézelay&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, por Lemovicum &lt;/span&gt;&lt;a title="Limoges" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Limoges"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Limoges&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;)&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;                            3) &lt;a title="Via Podiensis" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Via_Podiensis"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;vía Podiensis&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; (porque comienza en &lt;/span&gt;&lt;a title="Le Puy-en-Velay" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Le_Puy-en-Velay"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Puy-en-Velay&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; y allí se encuentra con la      via Gebennensis que comienza en &lt;/span&gt;&lt;a title="Ginebra" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Ginebra"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ginebra&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;                            4) vía Tolosana (porque empieza en &lt;/span&gt;&lt;a title="Tolosa de Francia" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Tolosa_de_Francia"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Tolosa de Francia&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;)&lt;br /&gt;En &lt;/span&gt;&lt;a title="España" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Espa%C3%B1a"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;España&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; se inicia en los puertos de &lt;/span&gt;&lt;a title="Somport" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Somport"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Somport&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; (&lt;/span&gt;&lt;a title="Toulouse" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Toulouse"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;vía tolosana&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;) o de &lt;/span&gt;&lt;a title="Roncesvalles (Navarra)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Roncesvalles_%28Navarra%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Roncesvalles (Navarra)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;. Los viajeros se dirigen a &lt;/span&gt;&lt;a title="Puente la Reina (Navarra)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Puente_la_Reina_%28Navarra%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Puente la Reina (Navarra)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, pasando, en el &lt;/span&gt;&lt;a title="Camino de Santiago aragonés" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Camino_de_Santiago_aragon%C3%A9s"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;primer caso&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, por &lt;/span&gt;&lt;a title="Jaca (Huesca)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Jaca_%28Huesca%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Jaca (Huesca)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Sangüesa (Navarra)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Sang%C3%BCesa_%28Navarra%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Sangüesa (Navarra)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; y &lt;/span&gt;&lt;a title="Monreal (Navarra)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Monreal_%28Navarra%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Monreal (Navarra)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;; y por &lt;/span&gt;&lt;a title="Pamplona" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Pamplona"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Pamplona&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, en el &lt;/span&gt;&lt;a title="Camino de Santiago Navarro" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Camino_de_Santiago_Navarro"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;segundo&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;. Unidos en Puente la Reina, los peregrinos siguen por &lt;/span&gt;&lt;a title="Estella" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Estella"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Estella&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Monjardín" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Monjard%C3%ADn"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Monjardín&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Logroño (La Rioja)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Logro%C3%B1o_%28La_Rioja%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Logroño (La Rioja)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Nájera (La Rioja)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/N%C3%A1jera_%28La_Rioja%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Nájera&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Santo Domingo de la Calzada (La Rioja)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Santo_Domingo_de_la_Calzada_%28La_Rioja%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Santo Domingo de la Calzada&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Redecilla del Camino" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Redecilla_del_Camino"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Redecilla del Camino&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Belorado (Burgos)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Belorado_%28Burgos%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Belorado&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Villafranca Montes de Oca" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Villafranca_Montes_de_Oca"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Villafranca Montes de Oca&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; y &lt;/span&gt;&lt;a title="Burgos (ciudad)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Burgos_%28ciudad%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Burgos&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;. En este último lugar confluye la vía menor que, desde &lt;/span&gt;&lt;a title="Bayona (Francia)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Bayona_%28Francia%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Bayona (Francia)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, cruza por &lt;/span&gt;&lt;a title="Tolosa (Guipúzcoa)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Tolosa_%28Guip%C3%BAzcoa%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Tolosa (Guipúzcoa)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Vitoria" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Vitoria"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Vitoria&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Miranda de Ebro (Burgos)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Miranda_de_Ebro_%28Burgos%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Miranda de Ebro&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; y &lt;/span&gt;&lt;a title="Briviesca (Burgos)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Briviesca_%28Burgos%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Briviesca&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;. Las etapas a partir de Burgos pasan por &lt;/span&gt;&lt;a title="Castrojeriz (Burgos)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Castrojeriz_%28Burgos%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Castrojeriz&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Frómista" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Fr%C3%B3mista"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Frómista&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Carrión de los Condes (Palencia)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Carri%C3%B3n_de_los_Condes_%28Palencia%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Carrión de los Condes&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Sahagún (España)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Sahag%C3%BAn_%28Espa%C3%B1a%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Sahagún&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; y &lt;/span&gt;&lt;a title="León (León)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Le%C3%B3n_%28Le%C3%B3n%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;León&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;. En León, algunos peregrinos optan por desviarse hacia &lt;/span&gt;&lt;a title="Oviedo (Asturias)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Oviedo_%28Asturias%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Oviedo (Asturias)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, para seguir el camino de visita a &lt;/span&gt;&lt;a title="San Salvador de Oviedo" href="http://es.wikipedia.org/w/index.php?title=San_Salvador_de_Oviedo&amp;amp;action=edit"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;San Salvador&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;; así rezaba el dicho ya en la Edad Media: Quien va a Santiago y no a San Salvador honra al criado y olvida al Señor. Retomar el Camino Francés lleva al peregrino a &lt;/span&gt;&lt;a title="La Virgen del Camino (León)" href="http://es.wikipedia.org/w/index.php?title=La_Virgen_del_Camino_%28Le%C3%B3n%29&amp;amp;action=edit"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;La Virgen del Camino&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, donde los romeros pueden rendir culto a la imagen homónima, patrona del &lt;/span&gt;&lt;a title="Reino de León" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Reino_de_Le%C3%B3n"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Reino de León&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Hospital de Órbigo (León)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Hospital_de_%C3%93rbigo_%28Le%C3%B3n%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Hospital de Órbigo&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Astorga" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Astorga"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Astorga&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Ponferrada (León)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Ponferrada_%28Le%C3%B3n%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ponferrada&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Villafranca del Bierzo (León)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Villafranca_del_Bierzo_%28Le%C3%B3n%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Villafranca del Bierzo&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, adentrándose en &lt;/span&gt;&lt;a title="Galicia" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Galicia"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Galicia&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; a través de &lt;/span&gt;&lt;a title="O Cebreiro" href="http://es.wikipedia.org/w/index.php?title=O_Cebreiro&amp;amp;action=edit"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;O Cebreiro&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Portomarín (Lugo)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Portomar%C3%ADn_%28Lugo%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Portomarín&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Palas del Rei (Lugo)" href="http://es.wikipedia.org/w/index.php?title=Palas_del_Rei_%28Lugo%29&amp;amp;action=edit"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Palas de Rei&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; y &lt;/span&gt;&lt;a title="Santiago de Compostela" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Santiago_de_Compostela"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Santiago de Compostela&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;. A lo largo del camino, se construyen iglesias y hospitales bajo la advocación de Santiago y, también, por otras adoraciones muy consideradas en los siglos XI y XII. Todavía podemos ver en las poblaciones por las que se peregrinaba, las indicaciones calle del Camino e iglesia de Santiago, que marcaban el recorrido medieval.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="Camino de Santiago Francés" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Camino_de_Santiago_Franc%C3%A9s"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Camino de Santiago Francés&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;Procede: el ramal navarro de &lt;/span&gt;&lt;a title="San Juan de Pie de Puerto" href="http://es.wikipedia.org/wiki/San_Juan_de_Pie_de_Puerto"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;San Juan de Pie de Puerto&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; (Saint Jean Pie-de-Port), (&lt;/span&gt;&lt;a title="Francia" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Francia"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Francia&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;), el ramal aragonés de &lt;/span&gt;&lt;a title="Urdos" href="http://es.wikipedia.org/w/index.php?title=Urdos&amp;amp;action=edit"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Urdos&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; (Francia)&lt;br /&gt;Origen: del ramal navarro &lt;/span&gt;&lt;a title="Roncesvalles" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Roncesvalles"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Roncesvalles&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;; del ramal aragonés &lt;/span&gt;&lt;a title="Somport" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Somport"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Somport&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; (&lt;/span&gt;&lt;a title="Canfranc" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Canfranc"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Canfranc&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Huesca" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Huesca"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Huesca&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;)&lt;br /&gt;Final: &lt;/span&gt;&lt;a title="Santiago de Compostela" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Santiago_de_Compostela"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Santiago de Compostela&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;Afluencias:&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="Ruta del Baztán" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Ruta_del_Bazt%C3%A1n"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ruta del Baztán&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; en &lt;/span&gt;&lt;a title="La Trinidad de Arre Villava" href="http://es.wikipedia.org/w/index.php?title=La_Trinidad_de_Arre_Villava&amp;amp;action=edit"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;La Trinidad de Arre Villava&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="Camino de Santiago Aragonés" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Camino_de_Santiago_Aragon%C3%A9s"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ruta Jacobea Aragonesa&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; en &lt;/span&gt;&lt;a title="Puente la Reina" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Puente_la_Reina"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Puente la Reina&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Camino_de_Santiago#Ruta_Jacobea_del_Ebro#Ruta_Jacobea_del_Ebro"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ruta Jacobea del Ebro&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; en &lt;/span&gt;&lt;a title="Logroño" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Logro%C3%B1o"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Logroño&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Camino_de_Santiago#Ruta_Jacobea_Vasca#Ruta_Jacobea_Vasca"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ruta Jacobea Vasca&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; en &lt;/span&gt;&lt;a title="Santo Domingo de la Calzada" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Santo_Domingo_de_la_Calzada"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Santo Domingo de la Calzada&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Camino_de_Santiago#Ruta_Jacobea_de_la_Lana#Ruta_Jacobea_de_la_Lana"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ruta de la Lana&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; y &lt;/span&gt;&lt;a title="Ruta Jacobea Vasca" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Ruta_Jacobea_Vasca"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ruta Jacobea Vasca&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; en &lt;/span&gt;&lt;a title="Burgos" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Burgos"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Burgos&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Camino_de_Santiago#Ruta_Jacobea_de_Madrid#Ruta_Jacobea_de_Madrid"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ruta de Madrid&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; en &lt;/span&gt;&lt;a title="Sahagún" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Sahag%C3%BAn"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Sahagún&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Camino_de_Santiago#Ruta_Jacobea_de_la_Plata#Ruta_Jacobea_de_la_Plata"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ruta de la Plata&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; en &lt;/span&gt;&lt;a title="Astorga" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Astorga"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Astorga&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Camino_de_Santiago#Ruta_Jacobea_Vadiniense#Ruta_Jacobea_Vadiniense"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ruta Jacobea Vadiniense&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; en &lt;/span&gt;&lt;a title="Mansilla de las Mulas" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Mansilla_de_las_Mulas"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Mansilla de las Mulas&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Camino_de_Santiago#Ruta_Jacobea_Primitiva#Ruta_Jacobea_Primitiva"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ruta Jacobea Primitiva&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; en &lt;/span&gt;&lt;a title="Palas de Rey" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Palas_de_Rey"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Palas de Rey&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Camino_de_Santiago#Ruta_Jacobea_del_Norte#Ruta_Jacobea_del_Norte"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ruta Jacobea del Norte&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; en &lt;/span&gt;&lt;a title="Arzúa" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Arz%C3%BAa"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Arzúa&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;Pasa por las provincias de: &lt;/span&gt;&lt;a title="Navarra" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Navarra"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Navarra&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="La Rioja (España)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/La_Rioja_%28Espa%C3%B1a%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;La Rioja&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Provincia de Burgos" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Provincia_de_Burgos"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Burgos&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Provincia de Palencia" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Provincia_de_Palencia"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Palencia&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Provincia de León" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Provincia_de_Le%C3%B3n"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;León&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a title="Provincia de Lugo" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Provincia_de_Lugo"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Lugo&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; y &lt;/span&gt;&lt;a title="Provincia de La Coruña" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Provincia_de_La_Coru%C3%B1a"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;La Coruña&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;.&lt;br /&gt;Alternativa: &lt;/span&gt;&lt;a title="Ruta Jacobea de la Vía Trajana" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Ruta_Jacobea_de_la_V%C3%ADa_Trajana"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Ruta Jacobea de la Vía Trajana&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;Notas: Conjunto monumental declarado &lt;/span&gt;&lt;a title="Patrimonio Mundial de la Humanidad" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Patrimonio_Mundial_de_la_Humanidad"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Patrimonio Mundial de la Humanidad&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; por la &lt;/span&gt;&lt;a title="UNESCO" href="http://es.wikipedia.org/wiki/UNESCO"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;UNESCO&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; en &lt;/span&gt;&lt;a title="1993" href="http://es.wikipedia.org/wiki/1993"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;1993&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt; &lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154603534141038498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 611px; CURSOR: hand; HEIGHT: 325px; TEXT-ALIGN: center" height="305" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R4jUmqJzH6I/AAAAAAAAABw/HyYR4ysVZ_w/s400/CaminoSantiago.jpg" width="541" border="0" /&gt; &lt;p align="justify"&gt;                                                                                                    &lt;span style="font-size:78%;"&gt;L&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;os distintos recorridos del Camino de Santiago.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La &lt;/span&gt;&lt;a title="Vieira" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Vieira"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;strong&gt;vieira&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;strong&gt; &lt;/strong&gt;es el símbolo por excelencia del Camino de Santiago y de sus peregrinos, desde hace siglos. Se encuentra típicamente en la costa del mar en &lt;/span&gt;&lt;a title="Galicia" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Galicia"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Galicia&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, y los peregrinos, de regreso a sus países de origen, lo llevaban puesto encima de su hábito o en el sombrero, para comprobar que habían llegado hasta Santiago, y cumplir así el objetivo del viaje.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="accesorios del peregrino" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Imagen:Vieira_Camino_de_Santiago.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Los senderos balizados del &lt;/span&gt;&lt;a title="Gran Recorrido" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Gran_Recorrido"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Gran Recorrido&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; (GR) tienen generalmente una longitud mayor a 50 kilómetros. Están pensados para caminatas de más de dos jornadas. Unas marcas de pintura blanca y roja van guiando al caminante.&lt;br /&gt;Durante las distintas paradas en los pueblos del Camino de Santiago se encuentran dos tipos de &lt;strong&gt;albergues&lt;/strong&gt;:&lt;br /&gt;           -Públicos: sólo hay un albergue público en cada pueblo; En ellos se prima a los peregrinos que andan solos o en grupos reducidos frente a los grandes grupos organizados, y la prioridad de acceso en cuanto al medio de transporte es 1º a pie, 2º en bicicleta o a caballo y 3º con algún tipo de apoyo, como coches o furgonetas, que permitan algún tipo de desplazamiento o bien que lleven el equipaje. Todos los de la Red de Alberges de la Xunta de Galicia son gratuitos para los peregrinos.&lt;br /&gt;          -Privados. Son administrados por particulares o asociaciones laicas o religiosas, que normalmente no tienen afán de lucro.&lt;br /&gt;Otra de las características del camino es la &lt;strong&gt;Credencial del Peregrino,&lt;/strong&gt; esto es un folleto de papel que se puede obtener en algunos albergues e iglesias, cuya finalidad es su sellado un par de veces al día (ya sea en iglesias, albergues o incluso hay bares con su propio sello), para que el peregrino consiga la acreditación necesaria para alojarse en los albergues del Camino. A cambio acostumbra entregar un donativo.&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;La Compostela&lt;/strong&gt; es un certificado expedido por las autoridades eclesiásticas y dado a los peregrinos cuando terminan su recorrido. Para ganarla se necesita haber andado un mínimo de 100 kilómetros a pie (200 km. si se va en bicicleta o a caballo. Los peregrinos que llegan a &lt;/span&gt;&lt;a title="Santiago de Compostela" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Santiago_de_Compostela"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Santiago de Compostela&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; tienen que mostrar la credencial del camino, que demostrará que se ha andado y se ha hospedado en los lugares que ésta muestra. La credencial del peregrino es examinada cuidadosamente antes de expedir la compostela. Si falta algún sello, existe un error en las fechas, o el peregrino no declara el propósito religioso de su peregrinación, ésta puede ser denegada. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Transformación del Camino de Santiago&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Como se dijo al principio, con el paso de los años el camino fue pasando por diferentes etapas y criterios de valoraciones. Hacia la edad media y Moderna, empieza a perder importancia. En 1993, Año Santo Compostelano, la Xunta de Galicia, decide potenciar su valor y para esto utiliza un recurso más bien turístico. Se lanza una gran campaña de publicidad, apuntada a personas con perfil del peregrino religioso tradicional para el Xacobeo ´93. &lt;/span&gt;&lt;a name="Declive_del_Camino"&gt;&lt;/a&gt;&lt;a name="El_camino_franc.C3.A9s"&gt;&lt;/a&gt;&lt;a name="La_vieira_como_s.C3.ADmbolo"&gt;&lt;/a&gt;&lt;a name="El_Camino_moderno"&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Desde entonces, hacer el recorrido a pie, en bicicleta o a caballo es un destino popular que reúne lo religioso, espiritual, deportivo, cultural, económico, etc., tal y como ha venido ocurriendo desde el principio a través de los siglos. El camino se halla indicado por flechas pintadas de amarillo, postes y otras señales, y en la actualidad, además de ser recorrido por peregrinos natos, también se lo hace de forma turística, con transportes y albergues especiales. Esto es posible también por los museos, Iglesias, Monumentos, Castillos, etc. que se fueron construyendo a lo largo de todo el trayecto, que le aportan al mismo un carácter cultural, además de religioso muy importante.&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Finisterre &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Tradicionalmente, los peregrinos que había recorrido cientos, o en ocasiones miles de kilómetros además del gran gozo de abrazar al apóstol, seguían un poco más al &lt;/span&gt;&lt;a title="Oeste" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Oeste"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Oeste&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; para obsevar lo que antes del &lt;/span&gt;&lt;a title="Descubrimiento de América" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Descubrimiento_de_Am%C3%A9rica"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;descubrimiento de América&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; se creía el fin del mundo, el llamado por los romanos finis terrae, más allá no había nada, como rezaba el antiguo lema hispánico: non plus ultra.&lt;br /&gt;Así a lo largo de los siglos se desarrollaron en &lt;/span&gt;&lt;a title="Finisterre (La Coruña)" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Finisterre_%28La_Coru%C3%B1a%29"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Finisterre&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; ciertos "ritos de purificación" a menudo de carácter &lt;/span&gt;&lt;a title="Sincretismo" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Sincretismo"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;sincrético&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt; y &lt;/span&gt;&lt;a title="Paganismo" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Paganismo"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;pagano&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;, con mucha carga simbólica en aquel enclave a solo 98 km. de Compostela. Antes de emprender el camino de regreso a casa, el peregrino realizaba tres actos:&lt;br /&gt;       - Bañarse en la playa da Langosteira, en la &lt;/span&gt;&lt;a title="Costa de la muerte" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Costa_de_la_muerte"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;Costa de la muerte&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;. Simbolizaba la purificación del cuerpo.El peregrino se quitaba así el polvo de toda su ruta y limpio comenzaba su nueva vida redimida de &lt;/span&gt;&lt;a title="Pecado" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Pecado"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;pecado&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;.&lt;br /&gt;      - Quemar las ropas: El peregrino se deshace de todo lo material y con el fuego intenta quemar todo aquello de lo que se quiere deshacer y que no le beneficiará para comenzar una nueva vida.  Deja atrás cargas de una vida pasada&lt;br /&gt;      - Ver la puesta de Sol: Simbolizaba la Muerte y Resurrección; la muerte del sol en el mar y la resurrección al otro día, como la resurrección del alma del peregrino&lt;/span&gt; indultado por Dios.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-9051044839910378316?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/9051044839910378316/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=9051044839910378316' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/9051044839910378316'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/9051044839910378316'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2008/01/el-camino-de-santiago.html' title='El Camino de Santiago'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp2.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R4jXPaJzH8I/AAAAAAAAACA/CH1HsPc7Oa4/s72-c/untitled.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-4955520844042403102</id><published>2008-01-03T14:57:00.001-08:00</published><updated>2008-01-03T15:22:25.142-08:00</updated><title type='text'>Por la Integración</title><content type='html'>Hoy al leer uno de los diarios locales de la Ciudad de La Plata, ("Diario El Día"), descubro que nuevamente se están haciendo cosas por la integración de todos. Una vez más, las personas que tienen una discapacidad, en este caso la visual, tienen una nueva herramienta de poder acceder a una importante cantidad de obras literarias en formato de audio, las cuales serán entregadas en el día de hoy en la Biblioteca &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Braile&lt;/span&gt; de la Ciudad de La Plata, ubicada en la calle 47 e/5 y 6.&lt;br /&gt;La donación fue posible gracias a un programa de voluntariado de la empresa "&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;Camuzzi&lt;/span&gt;". Para esto realizaron la narración de al menos 50 &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;cd&lt;/span&gt;´s con obras literarias para niños y adultos.&lt;br /&gt;Así mismo, &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;Marcelo&lt;/span&gt; Calvo, director de la Biblioteca &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;Braile&lt;/span&gt;, informó que esta nueva colección estará disponible no solo para ciegos y disminuidos visuales, sino también pueden llegar a los mismos, todas aquellas personas y establecimientos educativos y comunitarios que deseen tener acceso al material, ya que considera que en el caso de los niños, los cuentos narrados, son una muy buena herramienta para fomentar su imaginación.&lt;br /&gt;Por otra parte se informa que, a partir del mes de febrero, la empresa de "&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;Camuzzi&lt;/span&gt; Gas &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;Pampeana&lt;/span&gt;" empezará a dar a sus usuarios ciegos las facturas en sistema de escritura &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;Braile&lt;/span&gt;. Según los voceros de la empresa tienen un registro de al menos 40 usuarios titulares no videntes.&lt;br /&gt;Esta acción se pudo llevar a cabo gracias a la colaboración de la empresa "&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8"&gt;Blessit&lt;/span&gt;" y además, se llevará a cabo una campaña de difusión en las próximas semanas, de este trabajo que lleva un largo tiempo de pruebas y ya está listo para que se pueda utilizar, agregaron voceros de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9"&gt;Camuzzi&lt;/span&gt;.&lt;br /&gt;Estas cosas dan muestras que de a poco se empieza a integrar a toda la sociedad, pese a que las cosas vayan muy lento, y que este tipo de noticias deberían ser &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_10"&gt;leídas&lt;/span&gt; con más &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11"&gt;periodicidad&lt;/span&gt;. Es por eso que desde este mi lugar, pido que ayudemos a difundir este tipo de cosas y que así podamos darle nuevas herramientas a aquellas personas que hoy de alguna u otra forma quedan afuera del sistema.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-4955520844042403102?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/4955520844042403102/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=4955520844042403102' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/4955520844042403102'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/4955520844042403102'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2008/01/por-la-integracin.html' title='Por la Integración'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-3782913656254640026</id><published>2007-12-08T15:35:00.000-08:00</published><updated>2007-12-08T16:02:23.017-08:00</updated><title type='text'>Centenario do hino galego</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt; &lt;a href="http://bp2.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R1sr8tcf37I/AAAAAAAAABI/J0Cdve-rYhA/s1600-h/imagen_portada.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141751721564823474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R1sr8tcf37I/AAAAAAAAABI/J0Cdve-rYhA/s400/imagen_portada.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="color:#33ccff;"&gt;Os Pinos.&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;¿Qué din os rumorosos &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;na costa verdecente&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;ao raio transparente&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;do prácido luar?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;¿Qué din as altas copas&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;de escuro arume arpado&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;co seu ben compasado&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;monótono fungar?&lt;br /&gt;Do teu verdor cinguido&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;e de benignos astros&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;confín dos verdes castro&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;se valeroso chan,&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;non des a esquecemento &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;da inxuria o rudo encono;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;desperta do teu sono&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;fogar de Breogán.&lt;br /&gt;Os bos e xeneroso&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;sa nosa voz entenden&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;e con arroubo atenden&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;o noso ronco son,&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;mais sóo os iñorantes&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;e féridos e duros,&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;imbéciles e escuros&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;non nos entenden, non.&lt;br /&gt;Os tempos son chegados &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;dos bardos das edades&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;que as vosas vaguedad&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;escumprido fin terán;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;pois, donde quer, xigante&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;a nosa voz pregoa&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;a redenzón da boanazón de Breogán.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;&lt;div align="center"&gt;Eduardo Pondal&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;                        &lt;span style="font-size:130%;"&gt;HINO GALEGO&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;1. O Hino galego e o sistema cultural de Galicia. O Hino é o símbolo acústico mais solemne e transcendental de Galicia como comunidade política. Como un producto da cultura galega, reflexa o ambiente social e cultural de Galicia, como un dos seus mais importantes testimonios. É un Hino que, dende a súa estrea en 1907, pasou por moitas vicisitudes, dende a prohibición absoluta, en tempos de restricción espiritual e expresiva, ata a permisividade total, sen obstáculos nin censura, pasando por situacións intermedias, moitas veces ambiguas, nas que se tolerou a súa práctica, pero interpretado como unha canción mais dentro do rico folklore galego. Xurde en “La Habana”, froito do espíritu organizador dun linotipista emigrante, polo que, ó igual que a Bandeira* e o Escudo*, está vinculado ó espíritu creador da Galicia emigrante. É o único símbolo galego que non foi contestado ou criticado, polo que esperta a adhesión de tódolos medios nacionalistas e rexionalistas e de persoas que non se distingan por un excesivo celo centralista.&lt;br /&gt;Galicia é rica en símbolos acústicos ou sonoros de tipo ideolóxico e político. Os berros ou gritos son moitos e utilizanse con frecuencia, tanto en festas típicas, como en actos patrióticos. Algúns destes berros teñen efecto rubricante, para rubrica-la culminación dun acto político, como «¡Terra a Nosa!» ou o de «¡Galicia ceibe!». Mais que gritos ou berros de identificación e de adhesión e proselitismo son instrumentos de afirmación e de profundización no espíritu comunitario que se vive nese momento no banquete no acto político ou cultural. Pode ser utilizado como medio de contestación, cando se atopan elementos de dúas forzas totalmente diferentes, na que unha se distingue polo seu acusado centralismo e non acepta os símbolos de Galicia. Poden ser utilizados, tamén, como divisas especiais, para distingui-la emoción que desperta calquer aspecto cultural de Galicia.&lt;br /&gt;Algúns berros, gritos ou divisas son anteriores á elaboración e estrea do Hino. No s. XIX utilizaronse algúns moi específicos, sobre todo por Alfredo Brañas, interesado na creación dunha simbólica política para o rexionalismo galego. ¡Surge et ambula!, explicao no seu discurso nos Xogos Florais de Tui, porque esas palabras dos Evanxeus serán o lema das nosas libertades: Pro libertate patria é outro grito ou lema, que, na súa obra El Regionalismo di que «se dieron la mano las provincias y los pueblos gallegos antes aislados». O mais utilizado, sen embargo, e o de «Deus Fratresque Galleciae», non sempre escrito do mesmo xeito, pero dito en moitos discursos, como o do banquete do 7 de maio de 1893 en Barcelona, no que dixo que: «bien quisiera que al lema que hemos adoptado de Deus fratresque gallaici se le añadiesen algunas palabras más y resonase en los valles y montañas de la nativa tierra este grito de guerra regionalistas: "Dios, los hermanos gallegos y sus aliados los catalanes"». No El Regionalismo di do lema o grito que s «el santo lema de Deus fratresque Galaicae, lacónico pero sublime resumen de nuestro credo regionalista». Este lema ou grito aparece en varias ocasións, posteriormente, figurando, por exemplo, en Antífona da cantiga de Ramón Cabanillas, publicada no ano 1951, en Vigo, para termina-lo seu prólogo, dicindo que: «Falo c-os que profesan con fe invencibre na groria e santidade da nosa anterga divisa: Deus Fratresque Galleciae».&lt;br /&gt;O destino do berro ou grito é extinguirse no momento do acto patriótico, cultural ou recreativo, cumprindo a súa función integradora, rubricante ou exaltadora no acto mismo. Pero, moitas destas exclamacións convertindo en divisas escritas e sendo, incluso, base para títulos de libros e revistas. Aínda cando o seu destino primario é o acto da súa pronunciación, logo utilizanse en escritos de diverso tipo, como libros, revistas, adhesivos e outros medios nos que predomina a escritura. Cun variante, o grito de «¡Terra a nosa» escríbese nunha folla solta do 30 de maio do 1921, asinada por Xavier Soto e Manuel Antonio, na que no seu encabezamento escríbese «¡Terra ceibe!» e termina coa rúbrica citada de «¡Terra a nosa!». Esta folla é importante para establecer unha relación entre o Hino e a Bandeira, porque se dirixe «Ós bos galelos» para explicar como a «Mocidade galeguista de Vigo» pedira ó Concello desta cidade que nos actos oficiais ó lado da Bandeira española figurase a galega, e como a petición foi unánimemente votada en contra.&lt;br /&gt;Outros símbolos acústicos ou sonoros poden sustituir, nalgunhas ocasións, ó Hino galego. O aspecto conxuntivo do Hino, antes da súa creación en 1907, lográbase por medio dalgunhas famosas cancións galegas, sobre todo con «Negra sombra», música de Juan Montes e letra de Rosalía de Castro, feito que se documenta perfectamente no «Manifiesto para la Solidariedad gallega», firmado na Coruña o 14 de septembro de 1907, e nas que as últimas palabras dise o seguinte: «Decid, pues: si ahora no es la hora de reflexionar hondo y revolverse firme para salir de casa y hacer la unión gallega, la de todos los gallegos que sienten un nudo en la garganta al escuchar Negra sombra y energía en su alma al oir un viva a Galicia. decid. ¿cuándo será?». Os coros e orfeóns tiñan que utilizar estas canciones galegas, sobre todo a mencionada polo seu sentimiento e capacidade conxuntiva, en sustitución do Hino, pero logo quedaron no seu debido lugar, como excelentes obras da música galega. para interpretar dentro da súa auténtica finalidade artística e cultural.&lt;br /&gt;Desde o ano 1968 a canción folk, titulada «Venceremos», utilizada según a versión de Joan Baez, ocupou en moitos casos o lugar do Hino galego, en circunstancias especiais, sobre todo en intres nos que predominaba o ambiente propicio de protesta. Cantárono especialmente, públicos xuvenís, case sempre como un modo de protesta, de afirmación e de reivindicación fronte ó centralismo, a inxustiza e a dominación de Galicia. Moitos símbolos acústicos, como os berros, as cancións en xeral de alusión política, os slogans, divisas e lemas, nalgúns movementos de masas, de tipo político, ou en actividades como as do Día de Galicia, ou da Patria Galega, únense e forman unha totalidade acústica de tipo simbólico que culmina xeralmente co Hino galego.&lt;br /&gt;O hino galego, pois, forma parte dun complexo simbólico, como un subsistema do sistema político galego, pero non limitado á expresión oral ou acústica. Con motivo da promulgación do Estatuto de Galicia, aprobado o 21 de Decembro de 1980, a Federación de Sociedades Filatélicas de Galicia, conseguiu a emisión dun selo do Estado, no que o lema foi o Hino galego. O boceto foi realizado por Xosé Guitián Seixo e, como sucede nestes casos en Galicia, cando se inauguran placas, etc., non estivo exento de polémica. Foi unha importante contribución á difusión do Hino galego, reproducindo a partitura do mesmo no mapa de Galicia, co Escudo ó lado, co fondo azul no mar e o branco no chan galego. Editouse un sobre especial, co Hino ocupando a súa terceira parte; logrouse un mataselos especial tamén, cos retratos de Pondal e Veiga, con motivo do 17 de Maio de 1981 e a revista da federación adicou especial atención ó tema do Hino. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141753564105793474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R1stn9cf38I/AAAAAAAAABQ/gWmfq4bFJEg/s400/images.jpg" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;2. O Hino e as relacións políticas e criptopolíticas. O día 20 de Decembro de 1907, no «Gran Teatro» da Habana, estreouse o Hino galego. Nun día moi solemne, en homenaxe póstumo a Pascual Veiga, co fin de recadar fondos para elixir un monumento á súa memoria en Mondoñedo, puido ser cantado por primeira vez. En 1908, o día 13 de Decembro, a Xunta Xeral do Centro Galego, declarou Hino oficial ó Hino, para todas as actividades en que os organismos da famosa entidade interviñesen. A medida que o rexionalismo avanzaba e ían despertando as ansias rexionalistas en Galicia, botábase de menos un hino emotivo e expresivo á vez. Os intentos de Alfredo Brañas e de Luis Taibo, así como os de Galo Salinas e Varela Silvari non pasarán de meros intentos, pero expresaban xa claramente a intención de ter un Hino en Galicia, como Cataluña tiña «Els Segadors». En 1890, tal como conta A Nosa Terra, no seu número do 1 de Setembro de 1927, celebrouse en A Coruña un certame musical, no que foi presidente Pascual Veiga e primeiro secretario Francisco Tettamancy, co fin de premiar unha Marcha Rexional Galega, para a que Eduardo Vicenti regalou unha pluma de ouro. Pero, ata ese momento do 20 de Decembro de 1907, en pleno éxito rexionalista e cando o agrarismo e o solidarismo efectuaran un gran avance, non se puxo en práctica e estreouse debidamente.&lt;br /&gt;O Hino galego, foi o resultado dun gran esforzo de coordinación de Xosé Fontenla Leal. Primeiro, pediu a letra a Curros Enríquez, a gran figura galega na Habana nese momento, e a música a Castro «Chané», pero o non conseguilo coa premura que necesitaba, escolleu o poema Os Pinos de Pondal, estableceu contacto con Pascual Veiga e o resultado foi un hino entre literario e patriótico, non moi común en canto ós seus símbolos e, dende logo, non moi común no sentido de que foi aproveitado un poema xa escrito, parcialmente, e non un poema xa escrito, especialmente para facer un hino. Fontenla Leal chamoulle «Hino Rexional Galego», así como en 1890, chamouselle «Marcha Rexional Galega», pero inmediatamente pasou a chamarse o Hino a Galicia e xa definitivamente o Hino galego, sen que falten ás veces denominacións como Hino de Galicia.&lt;br /&gt;Dende 1907 ata 1923 o rexionalismo e agrarismo cantaron o Hino galego nos seus actos e, o mesmo tempo, foi aceptado por moitos galegos non radicalmente centralistas, os cales non logran asimilalo ata a campaña electoral de 1977, etapa na que o usan polo menos formalmente. O impulso dado ó rexionalismo polo nacionalismo, coas Irmandades da Fala á fronte, fixo que o Hino galego se incorporase normalmente á actividade política. Na Semana Catalana. por exemplo, celebrada en Decembro de 1917, coa asistencia e activa participación de Francisco Cambó, o «Hino a Galicia» interpretouse en varias ocasións. A Gaceta de Galicia, de Santiago, do día 17, explica como a banda municipal de Betanzos o interpretou na Estación de ferrocarril cando os parlamentarios cataláns se trasladaban a A Coruña. Nesa cidade, dí o mesmo diario, na metade do banquete, que o público irrumpiu no comedor instalado no Palacio municipal, e cantouse o Hino a Galicia, «repitiéndose ante o local das Irmandades da Fala, izándose a bandeira galega no balcón».&lt;br /&gt;Previamente, unha comisión galega estivo en Cataluña, e a Gaceta de Galicia do día 17 conta como ó rematar Cambó o seu discurso no Centro Autonomista de Dependentes cantouse «Els Segadors», seguindo o diario compostelano describindo o acto con estas palabras: «Rematado o canto nacional catalán os ilustres expedicionarios formando un grupo cantan o Hino Galego, letra de Pondal e música de Veiga. As notas delicadas da melodiosa canción son escoitadas con delectación, estando todos en pé e descubertos». Nas eleccións parlamentarias de 1918, os rexionalistas e nacionalistas fixeron uso amplo do Hino. Os berros e o Hino soaron largamente durante a campaña. O mesmo periódico compostelán conta, na súa edición do 5 de marzo de 1918, como ao rematar unha sesión política do tipo galeguista, ó gritar «¡Terra a nosa!» o público mostrou «un entusiasmo indescriptible», tras a conferencia de Cambó. O público acompañou ós oradores ata o hotel cantando o Hino a Galicia. É dicir: que o Hino foi cantado por individuos específicos e por masas, foi interpretado por coros e orfeóns ou foi soamente tocada a súa música polas bandas de algúns pobos.&lt;br /&gt;Ata 1923, o Hino galego rubricará os actos do rexionalismo, do nacionalismo e do galeguismo como elemento, indispensable, pero, ese ano comezarán as dificultades, cando, polo Real Decreto do 18 de setembro de ese ano de 1923, prohíbense as bandeiras, afectando a tódolos símbolos rexionais, ata que por Real Decreto de 9 de Xuño de 1930 se deroga o mencionado Real Decreto. As sociedades galegas de América, como sucede cando arrecia a censura en Galicia, intensificaron o seu interese pola expresión pública dos símbolos. O nivel simbólico do Hino quedou, sen embargo, en pé, aínda que, en tales situacións de represión simbólica o Hino se transforma nunha canción galega.&lt;br /&gt;A chegada da II República intensificou o amor ó Hino, como expresión primeiro dunha vontade de Estado dentro dol Estado Federal que se prevía, pero logo xa como unha Rexión dentro do Estado Integral que se constituiu. Por falla de ensaio suficiente para moita xente o Hino era casi estraño, e, polo menos, poucos o sabían completo, tanto no seu canto como na súa letra. Por iso, tal como conta A Fouce, de Bos Aires, do 1 de Xuño de 1931, un grupo de mozos xoves fundaron un «Comité pró espallamento do Hino Gallego», apuntando como tamén o Centro Gallego de Bos Aires fixera algo polo estilo, apostillando que: «O hino e a bandeira-galega, levada ésta decote no primeiro termo, son os que é mester dar a coñecer entre os galegos emigrados». Dende 1931 a 1936, pois, o Hino galego cumpriu a súa función integradora, cantándose, incluso, en actos de exaltación republicana, tal como reseña Claridad, no seu número do 24 de marzo de 1934, ó describir os actos de conmemoración do Pacto de Lestrove, e na parte referente ós hinos dí: «Os hinos galego e de Riego poñen fin á parte pública do acto sinxelo e emocionado».&lt;br /&gt;Dende 1936 a 1960, o Hino convértese en criptopolítico, e, todo o mais, pode figurar nalguns actos culturais, sempre coma unna canción mais dentro do variado folklore galego. Desde ese ano, mais ou menos, comeza a interpretarse en actos de maneira máis explícita, pero sempre cun matíz limitado, disimulando os seus aspectos mais ideolóxicos. Nos actos de folklore celebrados en Santiago de Compostela, durante as festas do Apóstolo, comenzou en 1975 a levantarse a xente durante a interpretación do Hino, iniciándose o costume na Caixa de Aforros de Santiago, para o ano seguinte, na Quintana de Santiago, facelo as autoridades locais e, con elas, tódolos asistentes ós actos. A inhibición de tantos anos foi eliminando a condición solemne do Hino, polo que se trataba sen consideracions especiais, hasta eses actos, nos que os asistentes seguiron a liña aberta polos máis conscientes. Pode dicirse &amp;shy;que o Hino, sen ter oficialidade formal, volveu a recuperala súa oficialidade emocional, como a que tivera entre 1907 e 1923, e 1931 e 1936. &lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141755535495782354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R1svatcf39I/AAAAAAAAABY/Z1lZiyMDSEA/s400/images2.jpg" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;3. O Hino galego e o autonomismo en Galicia. Nas etapas de autonomismo constitutional, o Hino galego adquire unha oficialidade fáctica ou legal dentro do territorio de Galicia, compartindo co Hino nacional ou do Estado español os correspondentes honores, lugares, funcións e privilexios. Entre 1931 e 1936 desenrolouse a primeira etapa de búsqueda de autonomismo constitucional, ó abeiro da Constitución republicana de 1931. Dende 1978, ó abeiro da Constitución, desenrrólase a segunda etapa de creación autonómica, neste caso cunha situación intermedia denominada preautonomía, e cun proceso de elaboración do proxecto de Estatuto totalmente diferente, sen a participación directa do pobo e sen a intervención dos Concellos galegos. Na segunda etapa, debido á exclusión das forzas extraparlamentarias, grande parte do proceso autonómico produciuse fora das institucións oficiais, polo que o Hino, ademais de ser un instrumento de integración formal, foi, tamén, un instrumento de militancia e de protesta.&lt;br /&gt;Nas etapas autonómicas, o Hino do Estado español ou Hino nacional e o do ente galego, sea rexión, como en 1931 ou sexa nacionalidade, coma en 1978, adquiren certa equiparación, sen excluirse mútuamente, completándose dentro dun mesmo acto. Sen embargo, en certas ocasións, produciuse algún incidente, debido a que os organizadores, de boa fe ou con calquer intención omitiron a un deles. Na Asemblea dos Concellos de Galicia, preparatoria do proxecto de Estatuto, produciuse precisamente un incidente desta natureza, na sesión inagural do día 17 de decembro de 1932, segundo consta nas actas, publicadas no libro El Estatuto de Galicia. Actas y documentos (A Coruña, 1976) de Baldomero Cores Trasmonte, a Banda Municipal de Santiago de Compostela, situada no baixo do Palacio de Raxoi, interpretou o Hino Galego, cantandollo os asembleístas. Un asembleísta dixo, nembargantes: «Noto la ausencia del Hino Nacional y ruego al Presidente ordene que se toque. Es de lamentar que sea un asembleísta quien tenga que hacer esta advertencia». Pero, tal como din as Actas, «coincidiendo con estas últimas palabras, la Banda interpreta el Hino de Riego».&lt;br /&gt;O presidente da Asemblea, Osorio e Tafall, interviu para dicir: «Una breve explicación necesaria y conveniente. La orden recibida por la Banda Municipal del Presidente de la Comisión, era que tocase ambos Hinos. Precisamente, como se habrá notado, ha coincidido el ruego del señor asembleísta con la interpretación del Hino Nacional». Terminou dicindo: «Queda, pues, complacida la asemblea, pero que tenga la seguridad, que el Hino de Riego se ha tocado, no por el ruego formulado, sino porque ya era ese el propósito», co cal rubricuse con aplausos.&lt;br /&gt;As intencións están moi claras. As forzas españolistas acusan ás galeguistas e pro-galeguistas de dominar a Asemblea e comezan por plantexar o problema dos símbolos. Que non foi un acto intrascendente, omisión dos músicos nada máis, senón que para tales forzas era unha omisión deliberada, apróbase coas palabras dun tenaz contradictor do Estatuto, cal foi Vicente Sierra, quen, en El Progreso, de Pontevedra, do 28 de marzo de 1933, ao discutir con Bóveda, tratando de explicar o que pasou na Asemblea de Santiago: O Sr. Bóveda non quere ter en conta que o que pasou daquela foi o que decidiu ó Partido Radical a opoñerse ó Estatuto. O olvido de tocar o Hino nacional despois do galego que esixiu a protesta do partido radical-socialista e que fixo vibrar a parte da Asamblea unha vez cumplida a petición daquel partido con gritos de ¡Viva a República española! e ¡Viva España! Podía pesar, tamén, o recordo da asamblea preparatoria, celebrada en Santiago o 4 de xuño dese mesmo ano, baixo a presidencia de Xaime Quintanilla. El Compostelano conta que a Banda Municipal interpretou o Hino Galego, coreando polos asembleístas, e «coincidiendo con estas últimas palabras, la Banda interpreta el Hino de Riego», pero naquel intre todo discurriu sen problema algún.&lt;br /&gt;Noutros actos solemnes, sen embargo, dado o contido cultural e ideolóxico no conflictivo, puido cantarse só o Hino Galego. No acto de entrega do Monumento a Curros na Coruña, celebrado o día 11 de agosto de 1931, «todo-los coros mesturados e dirixidos pol-o direitor de "Cántigas da Terra" cantaron o hino galego que o púbrico en pé a descuberto, escoitou respetosamente, apraudindo entolecido cando finou», tal como se dí na reseña recollida por Luís Carré Alvarellos, en Manuel Curros Enríquez. Súa vida e a súa obra, publicada por Ediciones Galicia, de Bós Aires, no ano 1953. En outras ocasións, non moitas, cantaron os coros en conxunto, tal como o fixeron tantas veces os coros Clavé, pero nese momento tivo que ser emocionante, en presencia do Presidente da República, Niceto Alcalá Zamora, quen pronunciou un importante discurso, sen que se plantexase conflicto algún con respecto ó Hino.&lt;br /&gt;Sen embargo, no Estatuto de Galicia de 1932, aprobado plebiscitariamente en 1936, non existe ningunha alusión ó Hino galego, como non existía, tampouco, nos Estatutos de Cataluña e do País Basco. A Constitución de 1931, no seu artigo primeiro, precisaba as cores da Bandeira republicana, pero non se refería ó Escudo nin ó Hino. Os estatutos mencionados tampouco se refiren á Bandeira, polo que toda a simbólica solemne deixouse para unha legalización&amp;shy; ordinaria ou regulamentaria interna. A Constitución de 1978, no seu artículo 4, é maís explícita, porque se refire á Bandeira española e á potestade dos Estatutos para recoñecer bandeiras e enseñas propias das comunidades autónomas, pero non alude ós Hinos nin os Escudos. Será o artigo 6 do Estatuto para Galicia, aprobado por referéndum do 21 de decembro de 1980, o cal describía a bandeira e diga expresamente que «Galicia ten hino e escudo de seu», polo que corresponderá, tamén ós poderes públicos precisaron as características, elementos e formas dos símbolos fundamentaís. Pola súa parte, a Xunta preautonómica de Galicia, no seu regulamento provisional, artículo 6, non describe a Bandeira, pero dí que se colocará coa de España na sede da Xunta.&lt;br /&gt;No número Cero do Boletín Oficial da Xunta de Galicia publicouse o regulamento; no mesmo número publícase e describe o «Escudo Oficial de Galicia» e o presidente da Xunta, Antonio Rosón no seu discurso da inauguración das actividades da entidade preautonómica, aceptou a oficialidade real do Hino ó concluir as súas palabras: Minas donas e meus señores: como dixo o bardo Pondal e cantamos todos no noso Hino: «Os tempos son chegados». Os Estatutos de Cataluña e do País Basco soamente institucionalizan a Bandeira, a cal describen, no seu artículo 4 e 5, respectivamente pero non se refiren ó Escudo nin ó Hino. O Estatuto de Galicia non describe máis que a Bandeira, limitándose a dicir con respecto ós outros símbolos solemnes, que os ten propios, o cal quere dicir que pode describilos por leis ou reglamentos emanados dos seus propios poderes.&lt;br /&gt;O anteproxecto da Alianza Popular referiuse, no seu artículo 3, a que Galicia adopta a Bandeira, o Escudo e o Hino tradicionais, correspondendo ás leis fixalos; o P. S. de G. (P. S. O. E.) e o P. S. G. describiron con detalle a bandeira, pero gardaron silencio sobre Escudo e Hino. Nas Bases da Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación figura xa a expresión, «Galicia tendrá bandera, escudo e himno propio», que, pasando polo proxecto de U.C.D., como «Galicia tendrá bandera, escudo a himno propios», entrará definitivamente a completala descripción da bandeira no artigo 6 do Estatuto. No proxecto da Asemblea de Parlamentarios e no publicado no Boletín Oficial da Xunta de Galicia (marzo, 1980) usase xa a expresión «Galicia ten hino e escudo de seu».&lt;br /&gt;Soamente dous dos anteproxectos fan referencia explícita a Os Pinos, como Hino de Galicia. No artigo 9 do proxecto do Partido Obreiro Galego, de novembro de 1978, dise: «O hino galego é o denominado Os Pinos». No artigo 8 do proxecto do Movemento Comunista de Galicia, de decembro de 1978, dise expresamente que: «O hino galego é Os Pinos». Anque o concepto de propio poidera interpretarse en sentido circunstancial, no caso do Hino existe unanimidade en canto á adopción de Os Pinos como o Hino oficial, polo que co Estatuto de 1980 adquire oficialidade xenérica e implícita, que soamente normas e disposicións posteriois detallarán no seu día. Á oficialidade real uniuse a oficialidade xenérica e soamente falta, ou todavía falta, a oficialidade formal, para precisar os honores e privilexios correspondentes. &lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141755539790749666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R1sva9cf3-I/AAAAAAAAABg/oUQbXWrb2Iw/s400/images3.jpg" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;4. «Os Pinos e a súa estructura morfoideolóxica. O Hino galego componse da letra do poema Os Pinos, de Eduardo Pondal, e da música de Pascual Veiga. Como o poema non foi escrito directamente para Hino, senón que era un poema que Pondal escribira facía algún tempo, o número de estrofas non é o mesmo que a parte que se canta. O poema Os Pinos ten dez estrofas, das cales, en condicións de permisivilidade, se cantan catro soamente, quedando reducidas a dúas en épocas de maior restricción intelectual e cultural. A pesares da reducción a catro estrofas normalmente, a parte que se canta expresa de maneira superficial o contido e a mensaxe do poema. As outras estrofas son variacións sobre un mismo tema, nas que o motivo central é moi sinxelo: que Galicia esperte do seu soño e emprenda o camiño da libertade. Como é natural, aínda cando o poema e intelixible perfectamente nas súas catro primeiras estrofas, correspondentes ó Hino, é convinte interpretalo seu contido á luz de todo o poema, polo menos para entende-los matices ideolóxicos que o poeta quixo darlle.&lt;br /&gt;Eduardo Pondal escribira un poema con tres estrofas previamente, no que resume a idea fundamental do poema. Debeu ser un borrador inicial, que ven a resultar logo como un resumo, pero no seu intre debeu ser o punto de partida para tan largo poema de dez estrofas. Apareceu entre os papeis inéditos do bardo, pero non teñen data que poda permitila súa datación adecuada. O poema Os Pinos, pois, é unha idea que Pondal tiña moi pendente, que expresa con bastante claridade o seu propio pensamento, o sentimento, sobre Galicia, e que con estes antecedentes completase, de modo que pódese percibir a súa ideoloxía e a súa importancia dentro da obra poética do bardo de Ponteceso.&lt;br /&gt;O poema, baixo o título de Os Pinos, está recollido por Amado Ricón na súa obra Eduardo Pondal: Novos poemas. O poema Os Pinos, está escrito en octavillas italianas de versos heptasílabos, libres o primeiro e o quinto, agudos e rimando entre sí o cuarto e oitavo, e formando pareados o segundo e o terceiro, e o sexto e o sétimo axustándose ó esquema fixo de -a a b' -c c b', tal como explica Benito Varela Jácome, na La métrica de Pandal, publicado en Cadernos de Estudios Galegos, &amp;shy;fascículo XV, 1960. En que estexa en octavilla italiana, con metros menores, puido influir en Fontela Leal para elixi-lo o poema, debido tanto a súa sonoridade, como á divulgación que a este tipo de metros dábanlle os poetas románticos españois, anque na poesía de Pondal hai abundancia de hexasílabos, octosílabos e outros moi propicios para ser cantados coa comodidade que un Hino necesita. Incluso nalgunhas ocasións, ó remate do poema, ó ser cantado cunha cadencia grave, ó ir ascendendo afoga a algunhas persoas, polo que, axudado pola emoción do momento, producense con frecuencia faltas de acorde, co cal non sucede, naturalmente, cando o cantan os coros acostumados a telo nos seus repertorios.&lt;br /&gt;O Hino galego comeza cunha pregunta que os pinos, chamados «rumorosos» (pero na sexta estrofa se lles chama soantes pinos, autocitándose prosopopéxicamente os mesmos pinos), fan en xeral ó raio transparente, na noite de lúa. Certo éxito subxacente do poema pode proceder do uso da prosopopeia, facendo falar ós pinos e ó raio transparente na noite de lúa, ambente apto para unha interpretación galega da cultura inmersa na natureza. A pregunta faina o propio poeta, Pondal, anque ben puidera facela en calidade de bardo, pero o non dicirse nada, parece coma que se quere transferir ó propio lector o cantor, polo que hábilmente se introduce no ambente do poema, feito que pode contribuir, asimesmo, á adhesión que o home da rúa prestou ó poema e ó Hino en xeral.&lt;br /&gt;O triángulo coloquial está constituido, pois, polo interrogador, que é o proprio poeta, que pode ser o bardo ou que, por transposición, pode ser o público; polos pinos, «los rumorosos», no que o nome está citado no poema, pero da título tamén ó mesmo poema e, incluso, ó Hino completo, coa letra e música, e polo raio transparente, todo elo na noite de lúa, todo o cal, para un psicoanalista podería ser motivo de interpretación nunha relación masculino (pino, raio, copas) e feminino (costa, lúa, verdor), que puidera servir tamén de apoio subxacente para explicar o éxito popular do poema e do Hino.&lt;br /&gt;Para os adversarios do Hino, os centra&amp;shy;listas extremos, calquer esforzo para desmerece-la letra e a música para impedir ou obstaculiza-la súa interpretación, foron esforzos frecuentes. Por exemplo Orientación Gallega, de Bos aires, no seu número de xuño de 1964, nun artículo asinado polo P.P e titulado Bandera e Hino Gallegos, revela as, presións políticais que discreta ou indiscretamente se realizaron contra o Centro Galego para modifica-la súa conducta ante os símbolos fundamentais. Sen embargo, dende o punto de vista formal, da propia estructura formal e morfolóxica do poema, ningunha crítica alcanza a calor airada da efectuada polo marqués de Sabuz, en De Literatura Galaica, nun capítulo inadecuadamente chamado La política del gallego y de los hinos galicianos.&lt;br /&gt;Logo de criticar irónica e sarcásticamente a obra de Pondal, limita os seus comentarios ó Hino, con palabras que por ser inefables merecen extensa reproducción: «Sobre todas las anteriores descuella Os Pinos, un monstruoso engendro que ha tenido el alto honor de que Pascual Veiga lo pusiera en música y que los emigrantes cubanos lo canten como si fuese el hino regional de Galicia. En esa producción, o lo que sea, «el bardo» encárase con los pinos, escúchalos atentamente, oye su zumbar misterioso y se interroga todo espantado...».&lt;br /&gt;O son do comentario seguirá ata que se reproduce logo o poema, pero o importante é aclarar agora no que o comentario significa como crítica, senón coma a actitude do centralismo extremo criticara non so a función do Hino, a súa relación co Hino español ou nacional e a mesma morfoloxía do poema pondaliano, ou, mellor dito, o contido subxacente no poema, e na medida en que era a expresión dun rexionalismo xa ben asentado, cuia afirmación fíxose, posteriormente, máis activa por medio do nacionalismo e do galeguismo. Así coma se tratou de nega-la lexitimidade á Bandeira, aducindo que e de recente factura, tamén se ían manifestando expresións de crítica contra a mesma letra do Hino, coa que con «inxuria y rudo encono» fai o marqués de Sabuz.&lt;br /&gt;Aínda cando o poema parece un monólogo formalmente, porque o poeta ou o público fan soamente a pregunta e despois son os pinos os que falan, acollendose ó recurso da prosopopeia, é preciso dicir que se trata dun diálogo implícito, no que unha parte escoita atentamente o que se di á outra. Pondal usa o monólogo en E ti, campanas de Anllóns, Dous rapaces, non sei onde y otros moitos poemas, pero neste caso o monólogo convirtese en diálogo pola participación expectante do raio transparente. O ton indicativo e persoal do poema, cun mandato contínuo para que Galicia cambie o seu rumbo, avala esta interpretación do poema coma un diálogo asimétrico basado no tradicional recurso á técnica da prosopopeia. A longa descripción dos pinos, en tono directo e moi persoal, ten unha excepción na segunda estrofa, onde se continúa a descripción paisaxística, o cal parece unha anomalía formal dentro da forma do poema. E aínda cando o poema completo ten numerosos matices, variacións sobre o mesmo asunto, interpretados na súa totalidade adquiren un sentido patriótico trascendente.&lt;br /&gt;En canto á música son moitos os aspectos que hai que interpretar ó facer unha análise adecuada. Coros, orfeóns, a xente espontáneamente, os políticos coma Porteiro e outros en circunstancias especiais, interpretárono de moitas diversas maneiras, en múltiples circunstancias, nuns casos soamente a música, e, noutros, a letra e a música. O disco conta xa cunha boa colección de aportacións de filarmónicas, orfeóns, coros e outras agrupacións. Numerosos coros e bandas teñen discos sobre o tema do Hino. A distribución da letra e da música por casas comerciais, en calendarios de man, facilitan a difusión do Hino, de modo que se vai facendo familiar para todo o pobo galego. &lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141755539790749682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R1sva9cf3_I/AAAAAAAAABo/l4SguJuw_Bc/s400/LI9PCAHMMM6XCA0MQW6OCAP3IPETCAWWJLH2CAZ3CEFBCAUTT2WSCA7N27HZCAYTHVHYCAY19TG8CA4O7RLGCA7D83FGCAS3JTYRCAXTI0ELCAX967LLCAA5BNM5CAIXS8JY.jpg" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;5. O Hino galego e as súas mensaxes: mesianismo popular e redención galega. A mensaxe manifesta do Hino xurde no quinto verso da segunda estrofa, cando se lle pide a Galicia que non esqueza as inxurias históricas e que desperte do seu soño. Na terceira estrofa establécese unha distinción: Bós e xenerosos/iñorante, féridos duros, imbéceles e escuros, anque sen excesivo maniqueismo ideolóxico, para destacar coma os primeiros entenden a mensaxe e os segundos opóñense ó seu entendemento. A cuarta estrofa é un canto á espranza, onde se establece outro campo asociativo: escravitude presente/redención. Os ingredentes son, pois, moi aptos para un bo Hino, porque a mensaje explícita ou manifiesta está clara, é sinxela e pode ser intelixible polo pobo común sen demasiado esforzo. A mensaxe implícita, naturalmente, xurde da propia obra do poeta Pondal, nese intre o cantor do pasado galego, o recordo e o trato de amor da paisaxe quizáis a forma cotiá do uso de interrogatorio e da prosopopeia e a, por veces, linguaxe conflictiva ó contrapoñer dúas formas de vida, dúas maneiras de entender a Galicia e dous mundos ideolóxicamente diferentes.&lt;br /&gt;O nome de Galicia non aparece nunca no poema, como é normal en toda a obra de Pondal. No Hino chámaselle Fogar de Breogán e na segunda estrofa, é Nazón de Breogán na cuarta estrofa. Nas restantes estrofas alúdese en Rexión de Breogán, Grei de Breogán Fillas de Breogán, Arpas de Breogán, Armas de Breogán y Eidos de Breogán, que son os versos con que rematan cada unha das estrofas do poema. Noutros poemas, Pondal emprega Ilustre, Xente, Fala, Fillos, Forte, Raza, Eidos, de Breogán, segundo os casos e de acordo co contido do verso. O recurso a unha linguaxe tropolóxica desta natureza, na que se mesturan sinécdoques e metonimias, segundo as circunstancias, débese a unha necesidade ideolóxica de ilustrar o futuro por medio do pasado e de comparar a disfunción do presente coma o pasado dourado de tipo céltico.&lt;br /&gt;As relacións dos elementos a que alude ó falar de Breogán explican o desexo de ofrecer unha explicación total de Galicia. Cada un dos elementos teñen implicacións sobre aspectos da realidade social. Fogar/Patria, Nazón/Estructura sociopolítica, Rexión/Ámbito, Arpas/Cultura, Fillas/Sexo, Grei/Poboación, Armas/Defensa e Eidos/Territorio, poden deducirse fácilmente da totalidade dos versos finais, polo que o poema completo supón unha descripción esquemática e emocional de Galicia a orde territorial, demográfico cultural e social. Sen poder completar con outras referencias da obra do poeta, pero soamente coas recollidas en Os Pinos pódese captala intención profunda do bardo de Ponteceso. No poema, os dous máis totalizadores, como o sentimental do Fogar e o político de Nazón resumen tódolos demáis, polo que o Hino pode ser interpretado tamén dentro do seu proprio cerco intencional.&lt;br /&gt;Dúas frases do poema Os Pinos, cantadas cando se canta o Hino longo, tiveran especial pregnancia na cultura galega, desvinculadas do Hino mesmo, aínda no seu campo semántico e ideolóxico, Os bós e xenerosos, do primeiro verso da terceira estrofa, e Os tempos son chegados, primeiro verso da carta estrofa utilizouse e utilízase en moitas ocasións, sen aludir sequera á súa procedencia coma tópicos, clichés ou estereotipos ideolóxicos e políticos, nuns casos aplicados con xustiza e noutros casos, dado o ambiente emocional en que soen pronunciarse ou escribirse, con demasiada prodigalidade. Os bós e xenerosos se opone a los iñorantes, féridos, duros embéciles e escuros, polo que existe certo maniqueísmo, anque non se precisa explícitamente quen son, nin se repite logo en todo o poema, porque ten máis sentido positivo que negativo, ten máis de mesiánico que de maniqueo.&lt;br /&gt;Os tempos son chegados implica unha visión o desenrrolo histórico, que non foi captado claramente na obra de Pondal, limitados, xeralmente, a explica-lo seu helenismo, o seu celtismo, o seu berberismo e outros aspectos externos, cando, en realidade, o importante é o sentido dinámico do tempo histórico subxacente, perfectamente captable no poema e, quizáis, no Hino, sen necesidade de acudir á totalidade da súa obra, entendendo o Hino coma un microsistema total da ideoloxía pondaliana e de quen a compartía e a comparten, esbozada sintéticamente. Frente ó presente oprobioso, oclocrático de decadencia, impónse a redención futura, mesiánica, partindo do pasado glorioso, comparable a unha idade dourada. Sen alcarzar un sentido dialéctico claro, ó menos, este sentido do tempo ten un matiz evolutivo de indudable dinamismo.&lt;br /&gt;Por menciona-la presencia de estereotipos pregnantes na cultura galega, bastarán dous exemplos soamente. Ramón CabaniIlas, en ¿De que morte morreu nosa prenda?, ó referirse a Castelao, remata o poema exclamando: «¡Morreu do mal dos bós e xenerosos!/¡Morreu do amor á Terra!». Nunca mellor aplicada a expresión tópica a Castelao, pero non sempre se empregan con tanta precisión. En canto ó tópico ou cliché, Os tempos son chegados, e sexa cal fora o xuicio que mereza o caso, pódese recorda-lo remate do discurso de Antonio Rosón, coma presidente da Xunta de Galicia, no acto de constitución oficial, celebrado o 18 de abril de 1978, no Pazo de Xelmírez de Santiago de Compostela. Sería interminable a relación de actos e momentos nos que foron pronunciadas tales frases cliché pero aínda cando non chegaron os tempos e os bos e xenerosos non proliferaron, indican que a linguaxe do Hino tivera certa eficacia cultural e cumprira unha función divulgadora con bastante pregnancia comunicativa. O mesianismo do Hino galego é un aspecto do mesianismo patrocinado por Eduardo Pondal en toda a súa obra. Pídeselle a Galicia, ó Fogar de Breogán, que desperte dun soñó, que non esquenza as inxurias e que escoite a voz dos rumorosos pinos; é dicir, tamén a voz do pobo galego. O circuito ideolóxico do Hino está claro: frente ó presente oprobioso, oclocrático, de decadencia absoluta, simbolizada pola inacción do soño, o pobo galego, a grei de Breogán, a nazón de Breogán, teñen que reaccionar e busca-la súa redención. Non existe ningunha personalización no poema. É o pobo sinxelo e chan a quen se apela: é á personalidade básica e elemental, á que se fai o chamamento porque nela reside a condición de bo e xeneroso, dos adxectivos que Pondal usa con algunha frecuencia na súa obra poética.&lt;br /&gt;Na segunda estrofa soamente se insinúa esta relación entre a acción e a decadencia, ó dicir que Galicia é valerosa, valeroso chan, di, que Galicia está durmida, que a inxuria impúxose e maniatou, pero que ten que espertar. A relación desperta/sono é moi estreita e moi explicativa. Nas estrofas tres e cinco a idea está xa moi clara e pode ser entendida con toda claridade. O Mesías esperado é o pobo mesmo, democráticamente sen líderes absolutos nin relativos, é o pobo chan en busca da súa propia libertade e da súa identidade cultural.&lt;br /&gt;Sería demasiado esaxerado ver na obra de Pondal un sentido dialéctico da historia, pero, ó menos, pode atoparse un sentido histórico subxacente moi profunco. O celtismo, o helenismo e outros revestimientos históricos son algo anecdótico e circunstancial, perfectamente transmutables uns por outros: o importante é o sentido íntimo da historia. Dunha historia que ten un presente oclocrático ou caótico e decadente, un futuro de redención cando os tempos son chegados, e un pasado, Idade de ouro, á que é preciso acudir, non como unha tradición estereotipada, senón como o fundamento primario da personalidade do pobo. Todo o poema Os Pinos é unha amplificación desta idea que, sinxelamente, se esboza xa na segunda estrofa ata onde, nos últimos anos, chegaron os coros ó cantar o Hino. Ó pobo bástalle con frecuencia as insinuacións, cando nelas está implícito o sentido da libertade da convivencia profunda dentro dunha cultura coma a galega. En parte, o éxito e a pregnancia do Hino hai que atribuílos a esta capacidade para penetrar nos sentimentos e nas emocións dun pobo, expresando os seus ideais e as súas aspiracións fundamentais.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.himnogallego.com/galego.htm#"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#33ccff;"&gt;Bibl: Xoán Barreiro, As Nosas Letras, Barcelona, 1978; Luis Carré Alvarellos, Manuel Curros Enríquez. Súa vida e a súa obra, Buenos Aires, 1953; Baldomero Cores Trasmonte, Sociología política de Galicia, La Coruña, 1976; 0 Carroncho de David, Santiago, 1961, y El modelo sociobibliotecario y la proyección internacional del libro, en «Boletín de la Sociedad de Bibliotecarios de Puerto Rico», 1974; Juan Naya Pérez, El Himno Gallego. Notas para su historia, en «Galicia», Buenos Aires, 1971. (B. C. T.)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-3782913656254640026?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/3782913656254640026/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=3782913656254640026' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/3782913656254640026'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/3782913656254640026'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/12/centenario-do-hino-galego.html' title='Centenario do hino galego'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp2.blogger.com/_DQuTjRimfrg/R1sr8tcf37I/AAAAAAAAABI/J0Cdve-rYhA/s72-c/imagen_portada.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-4259363886928184169</id><published>2007-11-13T07:23:00.000-08:00</published><updated>2007-11-13T08:07:37.171-08:00</updated><title type='text'>Cine por la Integración</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Muchas veces los hombres, (como especie, no como género) no nos damos cuenta de las adversidades que tenemos a la vuelta de la esquina.. mejor dicho, las que tienen las personas que están a nuestro alrededor.&lt;br /&gt;La discapacidad, es una de las tantas adversidades de las que en este momento hago mención. Constantemente se está DISCRIMINANDO a aquellas personas que tienen discapacidades, ya sean estas físicas, sensoriales o mentales.&lt;br /&gt;La falta de acceso en los edificios públicos para aquellas personas con dificultades motoras, tales como rampas para discapacitados, son una constante. Más de una vez he parado a ver los ingresos de las facultades (para dar un ejemplo), y la mayoría no cuenta con accesos para discapacitados; aquellas que las tienen no están en condiciones de ser utilizados; muchas otras no cuentan con ascensores para llegar a los pisos superiores. Ni hablar del desorden de los pasillos: carteles por doquier y mesas de diferentes agrupaciones que dificultan el acceso a personas con discapacidades. Estas situaciones pasan en muchos de los edificios públicos, al menos en la Ciudad de La Plata.&lt;br /&gt;He realizado trabajos de investigación dentro de la Universidad y desde la Comisión Universitaria Sobre Discapacidad, dirigida por Sandra Katz, me he enterado que es desencadenante el tema del ingreso a personas con discapacidad y que, muchas veces, aquellos que se animan a acceder, sobre todo en la carrera de Cs. Jurídicas, se ven obligados a abandonar las carreras por no poder acceder a las aulas del 4° o 5° piso. Por otro lado, aquellos que son no videntes, no cuentan con bibliografía braile, por lo que quedan afuera de todo tipo de integración también.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hoy ver en el diario una nota sobre CINE PARA CIEGOS, me llevó a reflexionar sobre este tema que durante el año pasado me motivo a investigar para diferentes materias de la facultad. Y me doy cuenta que hay formas de integrar, de integrarnos.. y que sólo depende de la buena voluntad de cada uno de nosotros para que esto sea posible.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Veo también en el portal de la UNLP &lt;a href="http://www.unlp.edu.ar/"&gt;www.unlp.edu.ar&lt;/a&gt; que están poniendo en marcha un plan de obras públicas, (que está en la instancia de licitación), para la mejora y reforma de las obras de seguridad de sus edificios. Estas reformas contemplarían la realización de salida de emergencias y escaleras en distintas facultades y dependencias que facilitarían la evacuación de alumnos y personal ante situaciones límites. En principio, los trabajos de seguridad se realizarán en los edificios del grupo urbano centro (Facultades de Ciencias jurídicas y Sociales, Ciencias Económicas, Humanidades, Psicología, Presidencia, Edificio Reforma Universitaria, CESPI, y Bachillerato de Bellas Artes); y en el Grupo Bosque ESTE (Facultad de Ciencias Agrarias y Forestales, incluyendo la Escuela Superior de Bosques y el edificio Central). La inversión que se estima realizar para esto es de 1.700.000 pesos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Estas cosas son las que motivan a luchar por la integración, y de esta forma empezar a tomar conciencia de lo mucho que nos queda por hacer, para que algún día todos podamos hacer uso de nuestras facultades, derechos y obligaciones. Porque, por ejemplo, "la Universidad es de todos, pero no todos pueden acceder." Entre todos podemos hacer algo para la integración, por menor que sea el esfuerzo que hagamos, todo suma!!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;p align="justify"&gt;Una experiencia sensorial distinta&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;strong&gt;La Plata recibió a la primera película pensada para ciegos&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;Al fin, el mar es un film de Jorge Eduardo Diszel que fue concebido para que pueda ser apreciada por el público no vidente. Fue una experiencia inédita, a la que se sumaron videntes que se taparon los ojos durante la función&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Acercarse al cine, un medio generalmente vedado, fue el desafío de los no videntes. Compartir sensaciones distintas y aproximarse al mundo de quienes tienen capacidades sensoriales disminuidas fue el que enfrentaron las personas que habitualmente pueden disfrutar de la proyección de una película.&lt;br /&gt;La cita, inédita para nuestra ciudad, fue durante este fin de semana en el Centro Cultural Malvinas, donde se proyectó Al fin, el mar, una película pensada especialmente para que pueda ser disfrutada por los ciegos.&lt;br /&gt;Se trata, en efecto, de una particular propuesta cinematográfica de reconocida trayectoria que fue adaptada especialmente por el director Jorge Eduardo Diszel, que estuvo presente durante la función.&lt;br /&gt;La actividad, a la que los espectadores pudieron acceder de manera gratuita tuvo como objetivo que los asistentes, en su mayoría personas ciegas o con problemas de disminución visual, disfruten de una película “sin ver”.&lt;br /&gt;El film es convencional, porque se proyecta con sus imágenes, pero como valor agregado incluye en la banda de sonido, entre diálogo y diálogo, la voz del narrador que describe las secuencias visuales, permitiéndole al no vidente construir las alternativas del film. Durante la proyección, el público vidente que concurrió se cubrió los ojos con antifaces que se repartieron en el ingreso. El impacto que el director logra en los espectadores es directo. Los invitó a anular la visión y a tomar conciencia respecto de la discapacidad visual. Antes de la función habló entonces de “fortalecer el concepto de solidaridad a partir de la riqueza de la experiencia vivida”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Sensaciones diferentes&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En La Plata, como en otras proyecciones ya realizadas, el público coincidió en que la película les dio una posibilidad única para ponerse en el lugar del otro.&lt;br /&gt;La curiosidad suele estar en la naturaleza humana. Por eso, durante las proyecciones muchos no soportan la tentación y se levantan el antifaz para comparar su imaginación con las imágenes que forman parte de la película. Inmediatamente se vuelven a cubrir, ya que la construcción personal superar a la imagen propuesta.&lt;br /&gt;Según el director, desde lo emocional, la proyección de la película ofrece la posibilidad de construir la imagen que el espectador desea, “permitiendo un vuelo de memoria emotiva hasta los recuerdos más bellos de la historia de amor que todos alguna vez tuvieron”.&lt;br /&gt;Cada proyección se convierte así en un torbellino de emociones. Una experiencia de aprendizaje sin límites, “donde los espectadores descubren que es posible ver sin mirar, o aprender a ver sin mirar”.&lt;br /&gt;Por fin, el mar ya tiene un largo camino recorrido. Entre las innumerables exposiciones del film se destacan la del 13 de enero de 2006 (bajo el auspicio del Incaa, Instituto Nacional de Cine y Artes Audiovisuales) en el Centro Cultural Municipal de Venado Tuerto (Santa Fe, Argentina). También fue proyectada en otras ciudades importantes del país, como Rosario y Córdoba, y se estrenó en España en los primeros meses de 2006. &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt; &lt;/p&gt;&lt;p align="right"&gt;&lt;br /&gt;Fuente: Diario Hoy, La Plata (13/11/07) &lt;/p&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-4259363886928184169?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/4259363886928184169/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=4259363886928184169' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/4259363886928184169'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/4259363886928184169'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/11/cine-por-la-integracin.html' title='Cine por la Integración'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-7173822691572492804</id><published>2007-10-24T17:17:00.000-07:00</published><updated>2007-10-24T17:19:04.151-07:00</updated><title type='text'>Soltería para no engordar</title><content type='html'>&lt;em&gt;&lt;strong&gt;Según un estudio sobre obesidad presentado en EEUU, no estar en pareja o masticar chicle ayuda a mantener un peso estable &lt;/strong&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; &lt;br /&gt;&lt;blockquote&gt;Estar soltero o masticar goma de mascar ayudan a mantener un peso estable, indicaron estudios presentados en una conferencia sobre obesidad en Estados Unidos, donde 1.800 investigadores, médicos y nutricionistas exploran hoy los métodos de lucha contra el sobrepeso.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En la conferencia en Nueva Orleans (sur), fue presentado un estudio que tomó como muestra 8.000 jóvenes estadounidenses durante cinco años, y que reveló que hay más probabilidades de engordar una vez que la persona está casada.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Con la edad, todo el mundo gana peso: en general las mujeres obtienen siete kilos y los hombres once, según el trabajo de la Universidad de Chapel Hill (Carolina del Norte, sureste).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pero si se está casado, el peso aumenta en mayor medida. Los hombres ganan unos 13,5 kilos y las mujeres 11 kilos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"¿Es la relación amorosa o el compartir el mismo hogar, el mismo ambiente, la causa?", se pregunta Penny Gordon-Larsen, una de las autoras del estudio, quien opta por la segunda opción. "Hay muchas razones", sugiere Nathalie The, coautora del estudio: "tener hijos, la falta de tiempo para hacer ejercicio".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Este verano, investigaciones divulgadas en el New England Journal of Medicine mostraron que la obesidad puede ser "socialmente contagiosa" y frecuentar amigos obesos puede ser un factor para que la persona también presente sobrepeso (57% más de riesgos).&lt;/blockquote&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-7173822691572492804?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/7173822691572492804/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=7173822691572492804' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/7173822691572492804'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/7173822691572492804'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/10/soltera-para-no-engordar.html' title='Soltería para no engordar'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-2821918074411934599</id><published>2007-10-24T17:15:00.000-07:00</published><updated>2007-10-24T17:17:38.416-07:00</updated><title type='text'>Afirman que el cerebro humano es optimista "por naturaleza"</title><content type='html'>&lt;strong&gt;Según especialistas norteamericanos, anticipa los acontecimientos con optimismo lo que, en muchas ocasiones, carece de fundamento aunque contribuye a la salud&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El cerebro humano anticipa los acontecimientos con un optimismo incorregible que en muchas ocasiones carece de fundamento, aunque contribuya a la salud, afirma un equipo de científicos en la edición del jueves de la revista británica Nature.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Varios investigadores del departamento de psicología de la universidad de Nueva York han llegado a estas conclusiones echando mano de la resonancia magnética.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Esta técnica les ha permitido demostrar que dos zonas del cerebro -el córtex cingular anterior y la amígdala- se mostraban más activas cuando alguien recuerda un hecho positivo o negativo del pasado, o anticipa un futuro feliz, que cuando anticipa un porvenir sombrío.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tali Sharot y sus colegas pidieron a siete hombres y a ocho mujeres, de edades comprendidas entre los 18 y los 36 años, que pensaran en acontecimientos de su pasado, y que luego imaginaran su futuro durante 14 segundos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Los psicólogos y neurólogos partieron de la premisa de que "una ilusión moderadamente optimista puede estimular una adaptación del comportamiento con vistas a alcanzar un objetivo, y está asociada a la salud física y mental".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tras haber analizado las imágenes transmitidas por los 15 cerebros examinados, los científicos llegaron a la conclusión de que "la amígdala está sin duda implicada en la anticipación selectiva de acontecimientos emocionales futuros, en vez de servir de forma general a concebir el futuro".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Los autores del estudio consideran que sus resultados "podrían permitir esclarecer los mecanismos que rigen la depresión", puesto que las zonas cerebrales activadas por el optimismo también reaccionan en caso de depresión.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La investigación "establece por primera vez una correlación entre los pensamientos optimistas y pesimistas y la actividad de algunas regiones del cerebro", reconoce el profesor de neurofisiología Marcello Costa, de la universidad australiana de Flinders.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pero su alcance, a su entender, es limitado, habida cuenta de que "no nos enseñan nada sobre los mecanismos neuronales que vinculan el aumento de la actividad cerebral a un estado mental".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Según el profesor Costa, hasta que se demuestre lo contrario, un cerebro más activo no garantiza el optimismo y tampoco se puede afirmar que el pesimismo sea una consecuencia directa de una ralentización cerebral.&lt;br /&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-2821918074411934599?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/2821918074411934599/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=2821918074411934599' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/2821918074411934599'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/2821918074411934599'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/10/afirman-que-el-cerebro-humano-es.html' title='Afirman que el cerebro humano es optimista &quot;por naturaleza&quot;'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-4072589783373471798</id><published>2007-07-05T16:18:00.000-07:00</published><updated>2007-07-05T16:21:15.430-07:00</updated><title type='text'>ES AMOR</title><content type='html'>Bueno, reaparezco después de mucho tiempo, es que muchas veces la vida pone trabas y bueno hace que uno se quede un poco en el camino... &lt;br /&gt;En esta oportunidad le dedico o mejor dicho le publico un poema a un amigo: MARTÍN DE MAR DEL PLATA, que escribe muy bien, al menos a mi me gusta mucho como lo hace y quiero compartirlo con todos los que quieran leerlo.&lt;br /&gt;Bueno espero que les guste y bueno dedicado a su Autor: MARTIN!!!!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; ES AMOR&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cuando yo siento tu voz&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cuando tu nombre escucho&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mi alrededor se serena&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como un manantial de quietud&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como cuando el sol no quema&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cuando tu mirada llega&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cuando tu sentir me alivia&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mis ojos miran tu adentro&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como la noche sus claros&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como la ría sus saltos&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cuando tu sonrisa brilla&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cuando tu llorar revive&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mi alma encuentra la calma&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como otoño en primavera&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como el mar entre sus piedras&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cuando te siento conmigo&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cuando yo busco un respiro&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mi boca te pide a gritos&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como el tigre a sus garras&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como el sediento su agua&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como olvidar tú nombre&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como alejarme de ti&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Si eres la flor más bella&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;De mi pequeño jardín….&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Si eres tú la dueña&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;De este mi amor por ti&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;De este amor sin fin…&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;MARTIN&lt;br /&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-4072589783373471798?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/4072589783373471798/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=4072589783373471798' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/4072589783373471798'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/4072589783373471798'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/07/es-amor.html' title='ES AMOR'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-8492579614338359931</id><published>2007-06-07T12:21:00.000-07:00</published><updated>2007-06-07T12:24:50.987-07:00</updated><title type='text'>Feliz Día del Periodista</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_DQuTjRimfrg/Rmha1YtS8TI/AAAAAAAAAA8/ZF-GdAnCFF0/s1600-h/gazeta1.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_DQuTjRimfrg/Rmha1YtS8TI/AAAAAAAAAA8/ZF-GdAnCFF0/s400/gazeta1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073404853444866354" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;7 de Junio &lt;br /&gt;Día del Periodista &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El Día del Periodista fue establecido en 1938 por el Primer Congreso Nacional de Periodistas celebrado en Córdoba, en recuerdo del primer medio de prensa con ideas patrióticas. El 7 de junio de 1810 Mariano Moreno fundó la "Gazeta de Buenos Ayres", primer periódico de la etapa independentista argentina. La Primera Junta indicó por decreto su fundación por ser necesario anunciar al público los actos oficiales y las noticias exteriores y locales. Sus primeros redactores fueron Mariano Moreno, Manuel Belgrano y Juan José Castelli.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Por mi parte, saludo a todos los colegas (en mi caso futuros, ya que estoy en formación) para que en el Día del Periodista exista la LIBERTAD DE EXPRESIÓN!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Saludos para todos&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-8492579614338359931?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/8492579614338359931/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=8492579614338359931' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/8492579614338359931'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/8492579614338359931'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/06/feliz-da-del-periodista_07.html' title='Feliz Día del Periodista'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp1.blogger.com/_DQuTjRimfrg/Rmha1YtS8TI/AAAAAAAAAA8/ZF-GdAnCFF0/s72-c/gazeta1.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-5014891207070008308</id><published>2007-06-06T11:36:00.000-07:00</published><updated>2007-06-06T13:36:20.651-07:00</updated><title type='text'>www.gritoargentino.com</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_DQuTjRimfrg/RmcNrYtS8SI/AAAAAAAAAA0/PYkS-rk51hg/s1600-h/arriba.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_DQuTjRimfrg/RmcNrYtS8SI/AAAAAAAAAA0/PYkS-rk51hg/s400/arriba.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073038544274125090" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Luego de una desaparición casi obligada, (por estudio, trabajo y enfermedad)en la vida bloguera, he regresado para contarles que hay una nueva forma de PERIODISMO... Creo que esta nueva herramienta, que nos brindan nuestros amigos del Curso de Blogs y Política ayudará a contribuir con la democracia y libertad de expresión que tan importantes son en nuestra vida cuidadana. &lt;br /&gt;Muchas voces hoy están silenciadas, podría decirse que en muchos casos Censuradas, Oprimidas por el miedo, por esa cosita de pensar distinto, o porque es el mismo colectivo que las oprime y hacen sentir el miedo, la contrahegemonía... Puede que exista también ese miedo a opinar que dejó el pasado de nuestro país, Argentina; en muchos casos el Monstruo de la Dictadura Militar, dejó ese fantasma instaurado, donde expresar lo que uno piensa, siente, quiere está mal y puede traer consecuencias nefastas como las que ya todos conocemos. Para eso llegó grito Argentino, donde la Censura y el miedo es cosa del pasado... Ahí se podrá leer todo lo que en otros medios no encontrarías, Diarios, revistas, medios de comunicación manchados por la obsesión de querer siempre más y más... de vender, de seguir perteneciendo al mundo capitalista que los rige, donde el que menos tiene, nada vale. Hagamos de Grito Argentino un grito popular, para que nuestas voces, las oprimidas por la Censura, por los intereses personales de quiens gobiernan y dirigen lo que se dice y lo que no, lo que está bien o está mal, pasen a ser la voces más escuchadas del PLANETA!!!&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-5014891207070008308?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/5014891207070008308/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=5014891207070008308' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/5014891207070008308'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/5014891207070008308'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/06/wwwgritoargentinocom.html' title='www.gritoargentino.com'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_DQuTjRimfrg/RmcNrYtS8SI/AAAAAAAAAA0/PYkS-rk51hg/s72-c/arriba.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-7306877057612399633</id><published>2007-05-20T11:44:00.000-07:00</published><updated>2007-05-20T12:11:45.669-07:00</updated><title type='text'>El Monumental al PAlo!!!! 12/5/2007</title><content type='html'>"PopuRiver" (Intro)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="425" height="350"&gt;&lt;param name="movie"&lt;br /&gt;value="http://www.youtube.com/v/ps41K6Ydj0E"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/ps41K6Ydj0E" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"De ahí soy yo"... tema perteneciente al próximo Cd de BErsuit Vergarabat!!!&lt;br /&gt;&lt;object width="425" height="350"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/sZs8mX7gm1Y"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/sZs8mX7gm1Y" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"El Baile de la Gambeta"&lt;br /&gt;&lt;object width="425" height="350"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/OynyMoShV3g"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/OynyMoShV3g" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"eaperando el Impacto"&lt;br /&gt;&lt;object width="425" height="350"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/dtsK9PeCcMM"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/dtsK9PeCcMM" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"yo tomo"&lt;br /&gt;&lt;object width="425" height="350"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/OV3rP8UTCUo"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/OV3rP8UTCUo" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"El viento trae una Copla"&lt;br /&gt;&lt;object width="425" height="350"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TEWZ1oujgE8"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/TEWZ1oujgE8" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Sr. Cobranza"&lt;br /&gt;&lt;object width="425" height="350"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rGK822Mmp0Q"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/rGK822Mmp0Q" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Murguita del Sur"&lt;br /&gt;&lt;object width="425" height="350"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jFn-3jD8CT8"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/jFn-3jD8CT8" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Mi Caramelo"&lt;br /&gt;&lt;object width="425" height="350"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wWd8KZsMAtY"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/wWd8KZsMAtY" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Un Pacto"... &lt;br /&gt;&lt;object width="425" height="350"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-pP-2qq7Dvw"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/-pP-2qq7Dvw" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Tuyu"&lt;br /&gt;&lt;object width="425" height="350"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UtPkmUEHPgY"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/UtPkmUEHPgY" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-7306877057612399633?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/7306877057612399633/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=7306877057612399633' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/7306877057612399633'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/7306877057612399633'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/05/popuriver.html' title='El Monumental al PAlo!!!! 12/5/2007'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-4536902488540528032</id><published>2007-05-18T18:55:00.000-07:00</published><updated>2007-05-18T19:07:25.199-07:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;El pasado 19 de Abril, se celebró el día del Aborigen Americano (o Día Americano del Indio) en conmemoración del Congreso Indigenista Interamericano reunido en México el 19 de abril de 1940. El congreso fue convocado en Patzquaro (estado de Michoacan) por el entonces presidente Lázaro Cárdenas, que era descendiente de aborígenes. Por decreto del Poder Ejecutivo Nacional Nº 7550 de 1945, esa fecha, reivindicatoria de los derechos de los aborígenes, se reconoció en todo el territorio argentino. Puede que sea un poco contradictorio mi discurso, y que por mi descendencia defiendo y promulgo la cultura gallega, pero también defenderé a los aborígenes, para mí “PUEBLOS ORIGINARIOS”. Por ahora no me abocaré en un 100% a esta dicotomía sobre aquellos que debieron dejar sus tierras natales, familias, amigos, historias de vida, obligados muchos por un clima de guerra o pos-guerra y otros que vinieron a hacerse la América, como lo hicieron algunos emigrantes europeos; y por otro lado, los que ya estaban en este continente, a quienes hasta el día de hoy se les roban sus tierras. Algunos de ellos continúan siendo nómades, otros fueron colonizados por los españoles, portugueses, etc. En toda América Latina (o sencillamente, se adaptaron a la actualidad sin perder su esencia)&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066085825236590050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_DQuTjRimfrg/Rk5aN37eXeI/AAAAAAAAAAk/etgVPGM3KBA/s400/indi.bmp" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;Este mapa nos señala la ubicación de los distintos aborígenes que habitaron nuestra tierra antes de la llegada de los españoles. También nos ayuda a tomar conciencia de que esos pueblos han sobrevivido a la colonización europea y que hoy, a más de 500 años de la llegada de Colón, sus reclamos resurgen con fuerza en todos los países de Latinoamérica.En Guatemala, Ecuador y Perú los indígenas son más de la mitad de la población; en Bolivia, el 45% y en México, el 30%. En todos estos países lo indígena forma parte de la identidad nacional.&lt;br /&gt;Y no es para menos, porque son millones de personas cuya ubicación geográfica coincide con la de las grandes civilizaciones precolombinas: en México y Guatemala, los mayas y los aztecas; en Ecuador, Perú y Bolivia, los incas y los quechuas; en Chile, los mapuches; en Paraguay, los guaraníes, quienes también habitan nuestras provincias del norte argentino,&lt;br /&gt;Sin embargo, salvo raras ocasiones las 14 comunidades aborígenes que habitan nuestro suelo son reconocidas: Tobas, Pilagás, Mocovíes, Diaguito-Calchaquí, Mapuche, Wichi, Mbya-Guaraní, Kollas, Chiriguanos-Chané, Tehuelches, Vilelas Mestizados, Chorote-Chulupí, son pueblos que retoñan, llevan el orgullo de ser los "dueños de la tierra" su ABYA-YALA, que los españoles llamaron América como Chaco y Misiones. Recuerdo cuando iba a la escuela primaria que alguna de estas comunidades eran estudiadas, hoy ya ni se mencionan y es más hasta creo que los niños ni saben de su existencia, y en caso que se les mencione calculo que lo harán desde cosas raras... una cultura diferente a la nuestra, a la cultura de hoy.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;Toda esta reflexión, si bien surgió hace unos días, coincide con que en la facultad me dieron para leer un texto del “maestro de los niños” (como nos cuentan en la escuela), Domingo Faustino Sarmiento que se titula “Conflicto y Armonía de las Razas”&lt;a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=2203955336149363212#_ftn1" name="_ftnref1"&gt;[1]&lt;/a&gt; que me hizo mucho ruido en la cabeza.&lt;br /&gt;El prolegómetro comienza así:&lt;br /&gt;“¿Qué es la América? Es acaso ésta la primera vez que vamos a preguntarnos quiénes éramos cuando nos llamaban americanos, y quienes somos cuando argentinos nos llamamos.&lt;br /&gt;¿Somos Europeos? Tantas caras cobrizazas nos desmienten.&lt;br /&gt;¿Somos indígenas? Sonrisas de desden de nuestras blondas damas nos dan acaso la única respuesta.&lt;br /&gt;¿Mixtos? Nadie quiere serlo, y hay millones que ni americanos ni argentinos querrían ser llamados.&lt;br /&gt;¿Somos Nación? ¿Nación sin amalgama de materiales acumulados sin ajuste ni cimientos?&lt;br /&gt;¿Argentinos? Hasta dónde y desde cuándo, bueno es darse cuenta de ello […]&lt;br /&gt;[…] Nuestro país ocupa el extremo Sur del doble continente que bañan por el otro extremo los mates árticos. Varias razas lo habitaron de antiguo, otras razas lo han invadido va para 4 siglos&lt;a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=2203955336149363212#_ftn2" name="_ftnref2"&gt;[2]&lt;/a&gt; y han de ser sus destinos, no obstante variantes occidentales como el paso en las marchas forzadas que es más lento de parte de los débiles, pero que alcanzan la cabeza de la columna el fin, si no están destinadas a perecer en el tránsito. Seremos la América.”&lt;br /&gt;Hay que recordar que fue Sarmiento quién escribió “Facundo, Civilización y Barbarie”, libro en el cuál plantea, o trata de hacerlo, el aspecto de Argentina en el año 1845 y sus habitantes. Considera también que hay que civilizar al territorio Argentino, con europeos y dejar de lado la barbarie (indígena) para así cambiar la cultura del país. Entonces, ¿Cómo tenemos que entender el discurso de Sarmiento? ¿Somos Americanos o tenemos que europeizarnos? Si lo vemos de forma objetiva es contradictorio. Se puede decir también que es en parte discriminatorio el texto de Sarmiento, cuando menciona que no “somos” europeos ya que tantas caras cobrizas nos desmienten. Para mi parece muy loco todo esto, si tenemos en cuenta que entre los años 1869 y 1874 este estudioso fue presidente de esta Nación (Argentina). Pero bueno, eso no es lo que planteo en esta ocasión…continúo con lo mío.&lt;br /&gt;Con esto queda plasmada una idea que viene desde hace varios años, si se quiere desde 1492 cuando Colón descubrió América, sí con eso que se “festeja”, ¿festeja? El 12 de Octubre…algo mal llamado Día de la Raza, (para mí DÍA DE LA HISPANIDAD).&lt;br /&gt;Estas son algunas de las cosas que me hacen repensar qué es de los pueblos originarios. Hoy Wichis, Mapuches, Onas, Tobas, etc. pelean para conservar sus tierras, su cultura, su idioma, en definitiva CONSERVAR SU IDENTIDAD.&lt;br /&gt;Pero, sin ir más lejos y mediatizando si se quiere la cuestión, hay algo que me indigna…uno de los “ídolos” de la TV Argentina está comprando tierras, y no es casualidad que como lo hizo Benneton en su momento, compraron tierras de la Patagonia; ¿Y, de quién? ¡Sí, de los Pueblos Originarios! Así estas comunidades pierden su territorio y estos empresarios ambiciosos siguen amasando fortunas.&lt;br /&gt;“Marcelo Tinelli, Conductor-empresario televisivo que compró miles de hectáreas en la provincia. Sureña de Chubut, necesita desalojar 30 familias mapuches para construir un megaproyecto turístico. Moira Millán, integrante de la Comunidad Pillán Mahuiza y del Frente de Lucha Mapuche y Campesinos en el marco de la lucha por la defensa del Agua y la tierra aseguró a radio Universidad Nacional de Cuyo, que le dicen: No!!!!!!! a cualquier megaproyecto que pretenda "arrasar con nuestro entorno a cualquier precio".&lt;a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=2203955336149363212#_ftn3" name="_ftnref3"&gt;[3]&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Entonces, ¿Bailamos por un sueño?... ¿y si mejor nos sumamos a la lucha de los Mapuches a bailar por sus sueños…POR SUS TIERRAS? Saquémonos las caretas, basta de impunidad, de hipocresía y hagamos de ellos algo que nos representa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Concluyo esta reflexión con el mapa de los pueblos originarios en la actualidad y los invito a reflexionar a todos con respecto a esto y a analizar cómo se fueron achicando las tierras de estas comunidades, que como nosotros son personas y también tienen derechos; pero, ¿quién se acuerda de sus derechos? ¿Quién /es los defienden?&lt;br /&gt;A pesar que existen agrupaciones que apoyan a estos pueblos, como Greenpace a los animales y a la naturaleza, no alcanza… todos deberíamos sumarnos para que todos podamos vivir en este mismo territorio, en este Estado-Nación llamado ARGENTINA.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mapa en la actualidad de las tierras pertenecientes a los pueblos originarios&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_DQuTjRimfrg/Rk5bKH7eXfI/AAAAAAAAAAs/oFfL2OD_e_4/s1600-h/ind.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066086860323708402" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="312" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_DQuTjRimfrg/Rk5bKH7eXfI/AAAAAAAAAAs/oFfL2OD_e_4/s400/ind.bmp" width="359" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;  Nota: Lo referenciado en el mapa son asentamientos completos conocidos de aborígenes. En el resto del país, integrado al resto de la población, también hay pequeños asentamientos dispersos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Los pueblos citados corresponden a los grandes grupos, a los que están  integrados por las comunidades menores. Las regiones están citadas a modo de referencia, sin tener limites precisos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fuente: Nuestra Tierra India, de Mercedes González, Ediciones Letra Buena&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#3333ff;"&gt;[1&lt;/span&gt;&lt;a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=2203955336149363212#_ftnref1" name="_ftn1"&gt;&lt;span style="color:#3333ff;"&gt;]&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; Prolegómetro, Tomo 1° S. Ostwald, Editor; Imprenta de D. Tuñez, Perú 107. Bs As (1883)&lt;br /&gt;&lt;a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=2203955336149363212#_ftnref2" name="_ftn2"&gt;[2]&lt;/a&gt; Hoy son 6 siglos, ya que la cita es de 1883.&lt;br /&gt;&lt;a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=2203955336149363212#_ftnref3" name="_ftn3"&gt;[3]&lt;/a&gt; Información recibida por email.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-4536902488540528032?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/4536902488540528032/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=4536902488540528032' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/4536902488540528032'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/4536902488540528032'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/05/el-pasado-19-de-abril-se-celebr-el-da.html' title=''/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp1.blogger.com/_DQuTjRimfrg/Rk5aN37eXeI/AAAAAAAAAAk/etgVPGM3KBA/s72-c/indi.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-2287784366196610729</id><published>2007-05-14T04:36:00.000-07:00</published><updated>2007-05-14T04:40:57.139-07:00</updated><title type='text'>Una historia para hacer memoria</title><content type='html'>Había una casa donde vivían papá, mamá, y los dos hijos adolescentes. Papá era remisero, mamá cosía para afuera, el mayor repartía pizzas en una motito, y el menor cortaba pasto. Un día llegó el abuelo Carlos desde la Rioja, a vivir con ellos. Pronto sacó dos tarjetas de crédito, y comenzó a comprar boludeces para todos. También pidió un crédito personal en la financiera del barrio, llamada MFI. Con todo ese dinero, pronto los hijos dejaron de trabajar, la madre también dejó de trabajar, y el padre salía a trabajar de vez en cuando. Los hijos compraron un PlayStation y una PC, la madre compró vestidos e iba todos los días al shopping. Finalmente, papá dejó de trabajar. ¿Para qué trabajar? Con sus préstamos, abuelo se ocupaba de todo. Nadie en la casa parecía darse cuenta de que nadie trabajaba, nadie producía, nadie se daba cuenta de que todo era una ilusión. Pero... un día hubo que pagar las tarjetas de crédito y el préstamo personal. Y el abuelo solucionó rápidamente el problema: hipotecó la casa. Con todo ese dinero, vivieron felices durante algún tiempo... hasta que se acabó. Entonces, para evitar que se remate la casa, hubo que vender el auto, la máquina de coser, la motito y la cortadora de pasto. Y se pagaron algunas cuotas de los intereses de la deuda. Pero un día, el dinero se acabó, y el abuelo ya no consiguió más créditos, y le sacaron las tarjetas de crédito. ¿Qué hacer? Sin auto, motito ni cortadora, nadie podía volver a trabajar. ¿Qué hacemos, abuelo? El abuelo no contestó, se había ido y los dejó a todos en banda. Y encima se llevó los últimos pesos que quedaban. Papá, mamá y los hijos tuvieron que salir a trabajar de cartoneros, vender flores y limpiar pisos. Pasan hambre, ganan una miseria y apenas pueden pagar los crecientes intereses de la deuda de la casa y de la deuda con la MFI. Poco a poco lograron comprar un caballo y un carro para poder cartonear. Un día el abuelo volvió. Les dijo que todo iba a ser igual que antes, que él los iba a "cuidar" como antes, que confiaran en él. ¿Y qué hizo la familia? Uno de los hijos, la mamá y el papá querían echarlo a patadas. Pero el otro hijo quiso que se quede. ¿Saben qué dijo? -Con el abuelo estábamos mejor. Teníamos cosas, comida, una PC y no trabajábamos. -Pero era todo una ilusión- le dijeron. -¡Vivíamos gracias a los préstamos, nos endeudamos, perdimos los medios de producción! -¿Ah, si?- respondió. -¿Mi PC es una ilusión? ¿Todos los CD que me compré, eran una ilusión? Existen, se pueden tocar. Que vuelva el abuelo. Amigo lector, en este punto UD estará de acuerdo conmigo, en que este hijo es un imbécil, sin memoria ni sentido común, ¿no? Pues bien, sepa que la gran mayoría del pueblo argentino piensa así. Va a votar a Menem, porque con Menem se pudo comprar la casa o el auto, sin darse cuenta (o no querer darse cuenta) de que se vivía en una ilusión, gracias a préstamos que endeudaron al país para... ¿siempre?, que destruyeron las industrias, que dejaron sin trabajo a millones de argentinos. Esta gran mayoría de los argentinos son egoístas: como durante los gobiernos de Menem no perdieron sus trabajos, entonces quieren que vuelva. Pero no se dan cuenta de que posiblemente, esta vez sí van a perder sus empleos. ¡Carajo! ¿Si UD. fuera un sobreviviente del Titanic y regresara en el tiempo, se volvería a subir, sólo porque durante el primer naufragio, no se ahogó?&lt;br /&gt;                                       &lt;br /&gt;                                                                               Por iamboiombo…. &lt;a href="http://www.bersuiteros.com"&gt;www.bersuiteros.com&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; Gracias iamboiambo por tu cuento reflexivo&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-2287784366196610729?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/2287784366196610729/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=2287784366196610729' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/2287784366196610729'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/2287784366196610729'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/05/una-historia-para-hacer-memoria.html' title='Una historia para hacer memoria'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-1325795025710704479</id><published>2007-05-01T04:55:00.000-07:00</published><updated>2007-05-01T05:00:18.834-07:00</updated><title type='text'>Feliz día del Trabajador</title><content type='html'>Bueno en homenaje a todos aquellos que trabajan/mos publico la historia del Día Internacional del Trabajo... Pido disculpas a los lectores, ya que este artículo es  plagio total  debido a que por falta de tiempo no he podido redactar la historia... y no tenía gracias que lo haga mañana.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a name="top"&gt;&lt;/a&gt;En noviembre de 1884 se celebró en Chicago el IV Congreso de la American Federation of Labor, en el que se propuso que a partir del 1º de mayo de 1886 se obligaría a los patronos a respetar la jornada de 8 horas y, si no, se iría a la huelga. En 1886, el Presidente de los Estados Unidos, Andrew Johnson, promulgó la llamada Ley Ingersoll, estableciendo las 8 horas de trabajo diarias. Como esta ley no se cumplió las organizaciones laborales y sindicales de Estados Unidos se movilizaron. Llegada la fecha, los obreros se organizaron y paralizaron el país productivo con más de cinco mil huelgas. El episodio más famoso de esta lucha fue el funesto incidente de mayo de 1886 en la Haymarket Square de Chicago: durante una manifestación contra la brutal represión de una reciente huelga una bomba provocó la muerte de varios policías. &lt;a href="http://www.me.gov.ar/efeme/diatrabajo/primero.html#relato"&gt;Aunque nunca se pudo descubrir quién fue el responsable de este atentado, cuatro líderes anarquistas fueron acusados, juzgados sumariamente y ejecutados&lt;/a&gt;. En julio de 1889, la Segunda Internacional instituyó el "Día Internacional del Trabajador" para perpetuar la memoria de los hechos de mayo de 1886 en Chicago. Esta reivindicación fue emprendida por obreros norteamericanos e, inmediatamente, adoptada y promovida por la Asociación Internacional de los Trabajadores, que la convirtió en demanda común de la clase obrera de todo el mundo.El Congreso de París de la Segunda Internacional acordó celebrar el "Día del Trabajador" el 1º de mayo de cada año. Desde 1890, los partidos políticos y los sindicatos integrados en la Internacional han dirigido manifestaciones de trabajadores en diversos países en petición de la jornada de 8 horas y como muestra de fraternidad del proletariado internacional. Este origen reivindicativo y de lucha obrera se asocia con el 1º de mayo, cuya celebración ha pasado por diversos avatares según el país y su régimen político. En la actualidad, casi todos los países democráticos lo festejan, mientras que los sindicatos convocan a manifestaciones y realizan muestras de hermandad. En 1954, la Iglesia católica, bajo el mandato de Pío XII, apoyó tácitamente esta jornada proletaria, al declarar ese día como festividad de San José obrero. Durante el siglo XX, los progresos laborales se fueron acrecentando con leyes para los trabajadores, para otorgarles derechos de respeto, retribución y amparo social. En Argentina, entre las leyes sociales, se pueden citar: la ley 4661 de descanso dominical; la ley 9688, que establece la obligación de indemnizar los accidentes de trabajo y las enfermedades profesionales aunque no medie culpa patronal; la ley 11.544, que limita la jornada laboral a 8 horas y la "Ley de despido", que trata del preaviso y de las indemnizaciones correspondientes. En nuestro país el 1º de mayo es feriado nacional por la Ley 21329 de Feriados Nacionales y Días no Laborables.&lt;br /&gt;&lt;a name="relato"&gt;&lt;/a&gt;Relato de la ejecución"...salen de sus celdas. Se dan la mano, sonríen. Les leen la sentencia, les sujetan las manos por la espalda con esposas plateadas, les ciñen los brazos al cuerpo con una faja de cuero y les ponen una mortaja blanca como la túnica de los catecúmenos cristianos... abajo la concurrencia sentada en hilera de sillas delante del cadalso como en un teatro... plegaria es el rostro de Spies, firmeza el de Fischer, orgullo el del Parsons, Engel hace un chiste a propósito de su capucha, Spies grita que la voz que vais a sofocar será más poderosa en el futuro que cuantas palabras pudiera yo decir ahora... los encapuchan, luego una seña, un ruido, la trampa cede, los cuatro cuerpos cuelgan y se balancean en una danza espantable..."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;FUENTE: &lt;a href="http://www.me.gov.ar/efeme/diatrabajo/primero.html"&gt;http://www.me.gov.ar/efeme/diatrabajo/primero.html&lt;/a&gt; (en realidad todo el texto es de ahí)&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-1325795025710704479?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/1325795025710704479/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=1325795025710704479' title='4 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/1325795025710704479'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/1325795025710704479'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/05/feliz-da-del-trabajador.html' title='Feliz día del Trabajador'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-4163308346933665684</id><published>2007-04-30T18:04:00.000-07:00</published><updated>2007-04-30T19:09:01.875-07:00</updated><title type='text'>Ni olvido ni Perdón</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_DQuTjRimfrg/RjaguzKp60I/AAAAAAAAAAU/t0Uvcsj2g4Y/s1600-h/images.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059407957266656066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_DQuTjRimfrg/RjaguzKp60I/AAAAAAAAAAU/t0Uvcsj2g4Y/s400/images.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="left"&gt;Hoy es un día especial para las organizaciones de Derechos Humanos... "Las MADRES DE PLAZA DE MAYO CUMPLEN 30 AÑOS"&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="left"&gt;Años de lucha, peleas, marchas, silencio, dolor... no alcanzan las palabras que describan lo que estas madres sienten. continúan con su lucha en búsqueda de sus hijos, nietos y familiares.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="left"&gt;Las &lt;em&gt;Madres de Plaza de Mayo&lt;/em&gt; es una asociación formada durante la última dictadura militar, con el fin de recuperar con vida a los más de 30.000 detenidos desaparecidos durante este régimen de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;facto&lt;/span&gt; liderado por &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;Videla&lt;/span&gt; .&lt;br /&gt;Las Madres de Plaza de Mayo se encuentran divididas en dos grupos, el grupo mayoritario presidido por &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;Hebe&lt;/span&gt; de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;Bonafini&lt;/span&gt; : &lt;strong&gt;&lt;em&gt;Madres de Plaza de Mayo&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;, y el otro liderado por &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;Nora&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;Cortiñas&lt;/span&gt;: &lt;strong&gt;&lt;em&gt;Madres de Plaza de Mayo Línea Fundadora&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="left"&gt;Inicialmente un grupo de madres esperaban que las atendiera el el secretario del Vicario Castrense, y fue ahí que Azucena &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;Villaflor&lt;/span&gt; propuso que se reunieran en la Plaza para que en conjunto su palabra sea escuchada.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="left"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="left"&gt;Ese mismo día, 14 madres iniciaron una jornada a la cual, con el paso del tiempo, se acercarían otras madres afectadas. Desde entonces, todos los jueves, pero como el clima de Estado de Sitio les impedía realizar reuniones en espacios públicos se les obligaba que circulen. Es así que nace el rito de la caminata alrededor de la &lt;a title="Pirámide de Mayo" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Pir%C3%A1mide_de_Mayo"&gt;pirámide central&lt;/a&gt; de la plaza.&lt;br /&gt;Aquellas primeras Madres fueron: Azucena &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;Villaflor&lt;/span&gt; de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8"&gt;Devincenti&lt;/span&gt;, Berta &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9"&gt;Braverman&lt;/span&gt;, &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10"&gt;Haydée&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11"&gt;García&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12"&gt;Buelas&lt;/span&gt;, María &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13"&gt;Adela&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14"&gt;Gard&lt;/span&gt; de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15"&gt;Antokoletz&lt;/span&gt;, Julia &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16"&gt;Gard&lt;/span&gt;, María Mercedes &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17"&gt;Gard&lt;/span&gt; y Cándida &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18"&gt;Gard&lt;/span&gt; (4 hermanas), Delicia &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19"&gt;González&lt;/span&gt;, Pepa &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20"&gt;Noia&lt;/span&gt;, &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21"&gt;Mirta&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22"&gt;Baravalle&lt;/span&gt;, &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23"&gt;Kety&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_24"&gt;Neuhaus&lt;/span&gt;, Raquel &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25"&gt;Arcushin&lt;/span&gt;, &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26"&gt;Sra&lt;/span&gt;. De &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27"&gt;Caimi&lt;/span&gt; y una joven que no dio su nombre.&lt;br /&gt;La manifestación de las Madres fue una de las primeras manifestaciones públicas contra la dictadura. Alcanzaron notoriedad durante la realización del &lt;a title="Copa Mundial de Fútbol de 1978" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Copa_Mundial_de_F%C3%BAtbol_de_1978"&gt;Mundial de Fútbol de 1978&lt;/a&gt; en Argentina, cuando periodistas internacionales empezaron a entrevistarlas y dieron a conocer su movimiento.&lt;br /&gt;Unidas por la desgracia, las Madres se convirtieron en un grupo de activistas en defensa de los derechos humanos. Aseguran que nacieron por sus hijos, y que son las madres de todas las víctimas de la represión en Argentina. &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="left"&gt;Uno de los símbolos que distinguen a estas madres es el uso de unos pañuelos blancos sobre sus cabezas, que representan pañales de los niños que nacieron en cautiverio y fueron apropiados por miembros de las fuerzas militares que gobernaban en ese momento. Este símbolo nació para identificarse en una marcha a &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_28"&gt;Luján&lt;/span&gt;, en una de las tantas peregrinaciones que se realizan, para distinguirse dentro de la masa de files.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="left"&gt;Antes de utilizar estos pañuelos, tenían como simbología unos clavos en el pecho que representaban la &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_29"&gt;crusificción&lt;/span&gt; de Cristo, ya que por muchos años, muchas de ellas siguen cargando la cruz de no saber dónde están sus hijos y nietos.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="left"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059406398193527602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_DQuTjRimfrg/RjafUDKp6zI/AAAAAAAAAAM/am4LJ6SsF-c/s320/Madres_de_Plaza_de_Mayo_%25281%2529.jpg" border="0" /&gt;Hoy, luego de treinta años de lucha, estas madres (en cualquiera de sus líneas) siguen reivindicando los derechos humanos y pelean por la APARICIÓN CON VIDA de las víctimas de la DICTADURA MILITAR... así como las Abuelas tratan de encontrar y restituir a los nietos apropiados bajo este régimen nefasto de nuestra historia...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="left"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="left"&gt;Por las Abuelas, Madres e Hijos!!!! NI OLVIDO NI PERDÓN.... 30 MIL DESAPARECIDOS PRESENTE... AHORA Y SIEMPRE &lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-4163308346933665684?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/4163308346933665684/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=4163308346933665684' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/4163308346933665684'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/4163308346933665684'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/04/ni-olvido-ni-perdn.html' title='Ni olvido ni Perdón'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_DQuTjRimfrg/RjaguzKp60I/AAAAAAAAAAU/t0Uvcsj2g4Y/s72-c/images.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-7646328693037142297</id><published>2007-04-29T08:27:00.000-07:00</published><updated>2007-04-29T08:42:27.807-07:00</updated><title type='text'>Mi primer batalla ganada!!!!</title><content type='html'>&lt;blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;p&gt;Hoy estoy muy contenta...&lt;br /&gt;Después de varias derrotas contra las grandes&lt;br /&gt;herramientas&lt;br /&gt;(Internet/tecnología) he podido derrotarlas!!!! Mi insistencia&lt;br /&gt;pudo contra&lt;br /&gt;las trabas que se me presentaron, llamémolas "contraseñas"... y&lt;br /&gt;si pensamos ya&lt;br /&gt;lo dice el dicho popular: &lt;strong&gt;&lt;em&gt;"persevera y&lt;br /&gt;triunfarás"&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Mi experiencia particular con la cultura Blogger, por llamarla de alguna manera, empezó como lectora de los blogs de algunos amigos, conocidos y los del diario Clarín... hay muchos que están muy buenos. Pero un día fui a un curso en Avellaneda (Curso de Formación de Líderes Juveniles Gallegos) organizado por el Centro Gallego de Jubilados y Pensionados de Avellaneda y las Ong Echando Raíces y Estrella Federal, por lo que me enteré de la existencia de un Curso de Blogs y Política... y bueno acá estoy... escribiendo un blog al que le pongo mucha garra, y el tiempo libre ya que son épocas difíciles y el tiempo no alcanza... diría Bersuit Vergarabat... el tiempo no para... y May (o sea yo) tampoco... es por eso que me tomo un descanso hasta el próximo post que ya está en el horno listo para salir como PAN CALIENTE!!!!&lt;/p&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;Saludos para todos los lectores de este espacio... y se aceptan comentarios...&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-7646328693037142297?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/7646328693037142297/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=7646328693037142297' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/7646328693037142297'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/7646328693037142297'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/04/mi-primer-batalla-ganada.html' title='Mi primer batalla ganada!!!!'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-6045465901150442700</id><published>2007-04-29T08:05:00.000-07:00</published><updated>2007-04-29T08:08:18.064-07:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;object height="350" width="425"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/QGwjwz0B-dU"&gt;&lt;param name="wmode" value="transparent"&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/QGwjwz0B-dU" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Me parece que sirve como complemento del cuento anterior...&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Más allá que la Bersuit para mí es algo más que una una banda... refleja varios aspectos de la realidad argentina...&lt;/p&gt;&lt;p&gt;bueno nada más!!!&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-6045465901150442700?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/6045465901150442700/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=6045465901150442700' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/6045465901150442700'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/6045465901150442700'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/04/me-parece-que-sirve-como-complemento.html' title=''/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2203955336149363212.post-7484077894129474239</id><published>2007-04-25T13:05:00.000-07:00</published><updated>2007-04-29T07:07:11.565-07:00</updated><title type='text'>Presentación</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="BACKGROUND-COLOR: #ffff00"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;En esta oportunidad, por tratarse de un primer &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;posteo&lt;/span&gt;, me voy a presentar. Mi nombre es Mariana y soy de la Ciudad de La Plata. Tengo 24 años, una nena de 5 que se llama Jazmín. Estudio la carrera de Licenciatura en Comunicación Social, con orientación en Periodismo en la &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;UNLP&lt;/span&gt;, estoy en 4 año. Por otro lado, trabajo en el Centro Gallego de la ciudad en que resido, es por eso que es posible que publique cosas relacionadas a &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;Galicia&lt;/span&gt; o en idioma Gallego (obviamente también los publicaré en español) Mi interés por &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;Galicia&lt;/span&gt; surge, más allá de mi trabajo, por ser ésta la tierra de mis abuelos maternos. En esta cultura encontré cosas muy ricas e interesantes, historias de emigrantes que me llegan muy de cerca, (por mis abuelos); en fin, hoy la emigración-inmigración es algo que me moviliza y me lleva a reflexionar en un montón de cuestiones que antes no me despertaban interés. La idea de este blog es hacer una auto reflexión sobre temas de mi interés, espero que sean temas de interés para otras personas también. Bueno creo que no hay más que decir por el momento... Les dejo un cuento que escribí hace unos años para la &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;facu&lt;/span&gt;, creo que refleja una parte de la historia, de la dictadura militar Argentina por lo menos. Espero que les guste y lo disfruten &lt;blockquote&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Una imagen recurrente&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;strong&gt;No puedo dormir, siempre me pasa lo mismo. Intento hacerlo pero las imágenes me persiguen. Todo el tiempo vuelven a mi cabeza, me perturban, me asustan, me enloquecen.No sé si algún día podré borrar de mi mente esas cosas. Aquella vez que irrumpieron ellos en mi casa, estábamos todos durmiendo y rompieron todo, revolvieron todo y se llevaron a mi familia. Yo alcancé a esconderme en un &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;cuartito&lt;/span&gt; que estaba en la escalera, nosotros lo usábamos de galpón. Tenía cinco años.Mi vida cambió. En aquellos días, allá por el ´76 hacía lo que quería, era feliz. Claro, no podía decir lo que pensaba (igual era una niña) pero por lo menos nadie me torturaba y podía dormir tranquila. Ahora ya no puedo, todo me da miedo y me siento vacía.Hoy tratando de dormir me dí cuenta que ese día me salvé de milagro. Esa imagen me aclaró el panorama, me dio algunas esperanzas de recuperar mi identidad.Entraron tres hombres, armados muy acelerados y empezaron a buscar. Eso pasó en todas las casas del barrio que estaban marcadas. No entiendo por qué la mía. Sólo sé que nunca hicimos nada.Ahora cuando hablo con la gente de lo que me pasó hace ya más de veinte años, me miran como con lástima y me dicen, "pero bueno, en qué estaban metidos". Eso me molesta mucho. No eramos malos.Estamos en la Plaza y buscamos lo que nos falta, lo que nos sacaron: lo que nos mataron. Pero no todos se involucran, aquel fantasma sigue vigente en todos, los que formaron parte de aquella dictadura y en los que la leyeron o les contaron lo que pasó.Algunos luchan por nosotros, para que recuperemos nuestra familia, nuestra identidad en algunos casos. otros nos dan la espalda, sí esos malditos &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;prejuiciosos&lt;/span&gt;, esos que dicen que la dictadura es mejor. Ellos que hoy la reclaman, claro ellos no sufrieron lo que yo sufrí y hoy sigo sufriendo. Estoy sola.Mañana hacemos otra marcha, se cumple un nuevo aniversario del golpe; otra vez tuve la misma imagen pero esta vez vi sangre. Algo me dice que a mi familia la torturaron más de lo que yo me imaginaba. Los extraño, hoy pienso que me encantaría estar con ellos y no acá escribiendo esto que no sé ni porque lo hago.Mi amiga me dice que algo voy a encontrar, ella tiene esperanzas, dice que voy a encontrar a mi familia. Tiene la esperanza que yo no tengo, la que esos malditos de verde me robaron, me mataron. En el fondo de mi corazón espero que tenga razón que algún día encuentre por lo menos a mi &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;hermanita&lt;/span&gt; más pequeña.Ella era tan chiquita, tan bonita. Tenía cuatro meses y se la llevaron. Ella ¿Qué podía haber hecho? Si ni siquiera sabía hablar, ni comer. ¿Qué culpa podía tener? Todos los días extraño sus llantos, esos que hace veinte años atrás me molestaban mucho me gustaría volver a sentirlos.Espero que toda esta lucha, las marchas incluso la de mañana, me ayuden. Quiero recuperar mi vida, por lo menos que las imágenes que me persiguen constantemente desaparezcan.Me gustaría poder levantarme y sentir que soy libre, que nadie me perturba, que tengo todo lo que tenía y que nunca nada pasó. Busqué un poco de tranquilidad, me tomé unas vacaciones pero de nada sirvió.Me refugio en la música y escucho pero no puedo dejar de pensar en aquella horrible noche. Todo me lleva a eso y trato de olvidarme. Eso es imposible. ¿Por qué todo el mundo conoce del tema y nadie hace nada?Estamos en un país donde nadie se involucra y sé que no soy la única en esta situación. Somos muchos los que luchamos y daríamos la vida para que esto no pase "Nunca Más".&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;strong&gt;Por, Mariana &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8"&gt;Cogorno&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;Nota: Al pasarlo me dio la sensación de que está desordenado....pero supongo que es normal en este tipo de relatos, ya los que los momentos vienen a la memoria sin orden...sin un hilo conductor...besos&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2203955336149363212-7484077894129474239?l=amiasnotas.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amiasnotas.blogspot.com/feeds/7484077894129474239/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2203955336149363212&amp;postID=7484077894129474239' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/7484077894129474239'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2203955336149363212/posts/default/7484077894129474239'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amiasnotas.blogspot.com/2007/04/presentacin.html' title='Presentación'/><author><name>A- Mias-Notas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00177179272471610200</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry></feed>
